Sjónvarpið hefur verið að sýna afskaplega merkilega mynd síðustu tvö sunnudagskvöld.

Um svartan strák sem elst um í Hamborg á tíma Hitlers.

Hans Jürgen Massaqoui var sonur diplómata frá Líberíu og þýskrar konu. Eftir stríðið varð hann blaðamaður og ritstjóri og bjó lengst af í Bandaríkjunum. Hefur þó alltaf litið á sig sem Þjóðverja – hann er enn á lífi á níræðisaldri.

Þetta er sagan um fallegan, góðan og geðslegan pilt sem sem er ungur á hræðilegum tímum. En líf hans er ekki í hættu; nasistasamfélagið hafði enga sérstaka stefnu gagnvart blökkumönnum. Þeir voru varla til í Þýskalandi. Hans Jürgen og móðir hans verða fyrir margvíslegum óþægindum, þau eru útundan í þúsundáraríkinu, en þau eru ekk beinlínis ofsótt. Vegna húðlitar síns kemst hann meira að segja hjá því að fara í herinn.

Myndin sýnir hvernig samfélag kúgunar og alræðis leikur venjulegt fólk. Það er það besta við myndina. Hún segir frá ofurvenjulegu fólki, oftast ágætu fólki, og hvernig það bregst við og spillist af kúguninni, sjálfsréttlætingu þess. Hvernig það tekur sér í munn frasana, tileinkar sér hugmyndafræðina, lifir blekkinguna.

Eitt átakanlegasta atriðið í myndinni er þegar pilturinn Hans Jürgen lætur vinkonu þeirra mæðginanna sauma hakakross í peysuna sína. Hann langar að ganga í Hitlersæskuna en fær ekki. Eins og sjá má á þessari ljósmynd er þetta byggt á raunverulegum atburðum – hér er myndin af sjálfum Hans Jürgen Massaquoi með hakakrossinn á peysunni.