Ambrose Evans Pritchard, blaðamaður Daily Telegraph, virðist hafa komið til Íslands.
Hann er þeirrar skoðunar að íslenska krónan sé töfrasproti sem muni galdra kreppuna burt.
Pritchard hefur séð túrista á sólardegi í Reykjavík, hann segir að álverksmiðjur starfi á fullu og svo segir hann að Andri Snær Magnason hafi sagt honum að allt sé í lagi.
Ég held reyndar að ýmislegt sé til í því að Ísland muni ná sér fyrr en ætlað var. Fyrst og fremst byggist það á því að heimskreppan sem boðuð var kom aldrei. Bankakerfi heimsins hrundi ekki. Þetta hefur reynst vera erfitt samdráttarskeið sem nú sér fyrir endann á.
Ein afleiðing þess er að ferðamenn hafa efni á að koma til Íslands, álverð hækkar og sömuleiðis verð á sjávarafurðum – um tíma leit út fyrir að það myndi hrapa niður úr öllu valdi.
En spyrjið íslenskan almenning hvort krónan sé töfrasproti, nú þegar við höfum búið við tveggja tölustafa verðbólgu í langan tíma, þegar lán bæði í erlendri og innlendri mynt hafa hækkað óviðráðanlega, þegar ein evra kostar 180 krónur miðað við 85 krónur fyrir tveimur árum – þegar kjörin hérna stefna í að verða eins og á láglaunasvæðum álfunnar?
Það er talað um að skuldir Íslands verði jafnvel 250 prósent af landsframleiðslu í lok þessa árs. Þessar skuldir þarf að borga með verðlitlum íslenskum krónum.
Málið er líka að þeir sem búa í löndum þar sem er stöðugur gjaldmiðill hafa ekki þurft að upplifa neitt í líkingu við þetta. Vextir hafa þvert á móti lækkað, kaupmáttarrýrnunin er sáralítil.
Höggið fyrir almenning er ekki neitt í líkingu við það sem hefur gerst á Íslandi.
Það eru mestanpart evrópskir ferðamenn sem eru að koma til Íslands; sjálfir eru Íslendingar ekki að ferðast nema innanlands – þrátt fyrir okrið.
Ambrose Evans Pritchard er reyndar afar umdeildur blaðamaður. Hann hatar Evrópusambandið og evruna – allt sem hann skrifar um efnahagsmál þarf að skoða í því ljósi – en mest hatar hann Bill Clinton. Evans var fréttaritari Telegraph í Washington á síðasta áratug, en þá var hann mikið eftirlæti meðal repúblikana sem flæktu sig í ógurlegum samsæriskenningum um Clintonhjónin.
Bók hans, The Secret Life of Bill Clinton, þykir einhver sú vitlausasta sem hefur verið skrifuð um bandarísk stjórnmál; þar er forsetanum fyrrverandi lýst með þeim hætti að það höfðar helst til geðbilaðra Clinton hatara, eins og lesa má hér.
Pritchard er næstum á pari við annan dálkahöfund Daily Telegraph, Daniel Hannan, sem fyrir nokkrum árum tókst að miskilja titilinn á Sjálfstæðu fólki heiftarlega – hann skildi hann sem eins konar stuðning við Sjálfstæðisflokkinn! – og taldi að Íslendingum farnaðist svo vel af því þeir byggju í eins konar thatcherísku draumalandi þar sem þeir þyrftu hvorki að hlíta innlendum né erlendum boðum og bönnum.
