Frásagnir af hinu yfirgefna og hálfbyggða sumarhúsi Sigurðar Einarssonar minna á eitthvað úr Edgar Allen Poe.
Maður veit ekki hvað gæti verið á kreiki þarna í myrkrinu.
Eða jafnvel á þetta úr The Waste Land eftir Eliot:
In this decayed hole among the mountains
In the faint moonlight, the grass is singing
Over the tumbled graves, about the chapel
There is the empty chapel, only the wind’s home.
It has no windows, and the door swings,
Dry bones can harm no one.
Only a cock stood on the rooftree
Co co rico co co rico
In a flash of lightning. Then a damp gust
Bringing rain
