Hún vakti mikla athygli umfjöllun Stöðvar 2 í gær um hvað af vöru sem selst sem íslensk – sé í rauninni íslensk.

Andrés Jónsson skrifar til dæmis um þetta hérna.

Má til dæmis geta þess að sá sem vill selja vöru sem telst vera lífræn þarf að fá til þess sérstaka vottun.

Kona mín hefur lengi talað um nauðsyn þess að hér spretti upp markaðir þar sem eru seldar íslenskar afurðir, eins konar bændamarkaðir. Að hægt sé að selja beint frá búum til neytenda. Það yrðu þá alvöru íslenskar vörur.

Gildismatið er að breytast ansi mikið í hruninu. Margir eru komnir með upp í kok af stórverslunum.

En það er merkilegt hvað menn seilast langt til að þykjast vera þjóðlegir. Allt fyrir ímyndina.

Sjáum til dæmis þessar auglýsingar frá N1 þar sem er lögð áhersla á íslenska vöru.

En hvað er það sem N1 selur sem telst vera íslenskt? Kleinurnar með kaffinu á bensínstöðinni?