Þetta var mér sent. Mér er ókunnugt um höfundinn.
— — —
Eitt smákvæði um hólma
Norður í Dumbshafi er dálítill hólmi, fjöllum settur og jöklum. Þar eru og veiðivötn og „fiskar vaka þar í öllum ám“. Hólmi þessi byggðist fyrir um það bil 1100 árum af norrænum víkingum og þrælum af keltnesku bergi sem víkingar gripu með sér á leiðinni norður til að létta sér störfin í nýjum heimkynnum. Hefur síðan togast á með innbyggjurum þessa hólma víkingseðlið og þrælslundin. Þrælslundin og seiglan hafa jafnan ráðið mestu þegar hart hefur verið í ári og þörf var þolgæðis en víkingslundin blossað upp í góðæri þegar sól skein í heiði og byr gaf til fjarlægra stranda. Smákvæði það sem hér fer á eftir er ort við lok eins slíks góðæris þar sem víkingslundin hefur gripið nokkra helstu syni þessa hólma.
1. Skein yfir hólma glatt á gróðavegi
gullfagur röðull, lýsti fjallatind,
háreistir bankar heilsa nýjum degi,
2. óskabörn þjóðar, auðsins bjarta mynd,
einkavædd svo að frelsishetjur frægar
fái sinn þorsta slökkt í gróðans lind.
3. Við fjörur lóa úthafsöldur hægar,
álverin rísa glæst við dal og strendur,
á ystu miðum veiðivonir nægar.
4. En handan ála heilla nýjar lendur,
hafbúnir knerrir toga í festarbönd,
víkingar bíta í bláar skjaldarrendur.
5. Þeim blá og göfug vísar föðurhönd
útrásar til svo eflist þjóðar hagur
og æskan vinni ný og frjórri lönd.
6. Svo uppreis gróðans sanni dýrðardagur,
þar Davíð réði og frjálshyggjunnar trú
og Hólmsteinskunnar sunginn sældarbragur:
7. „Þótt víst sé talsvert betra undir bú
á strönd sem áður örbirg þjóð vor hjarði
til auðlegðar skal stefnan tekin nú.
8. Ef fé án hirðis finnst í þjóðar garði
vér fáum það í hendur þeim sem kann
það fara með og mútur aldrei sparði
9. því eigingirnin okkar betri mann
eflaust mun vekja og bæta hagsæld þjóðar“
– Í sælli trú þann sannleik margur fann.
10. Vor hólminn sæll þér hlífi vættir góðar
er hleypa sínum drekum yfir haf
nýfrjálsir garpar, glampa kesjur rjóðar.
11. Og fjöllin þín með gullið geislatraf
glampandi fögur, kringd af sjónum bláa,
þau vona að ekki keyrist þeir í kaf
12. þá kreppist sjór og brotnar aldan háa
en snúi heim með orðstír, fremd og fé
svo falli dýrðarljómi á hólmann smáa.
13. Svo dró þá enginn drengur sig í hlé
sem dýrðir nýfrjálshyggju vildi kanna,
með barna vorra sjóð um borð hann sté.
14. Sá fyrstur leysti festar dýrðarmanna
og færði Bónus stoltur voru landi
í rústir lagði búðir góðra granna.
15. Og annar sem hér kom með brugðnum brandi
bjórdrukkinn eftir gerska ævintýrið
hafskipi fornu sigldi að okkar sandi.
16. Ístryggði margan Englending – við stýrið
öruggur jafnan – vann sín hryðjuverk;
í Gordon Brown hann vakti villidýrið.
17. Kaupþingi réði kröftug hönd og sterk
þótt kjör sín engir þar við neglur skæru
ábyrgðarstörf sem unnu gríðarmerk.
18. Samvinnumenn þótt áður ýmsir væru
af sér nú struku þennan smánarblett.
Sá mun ei lengur sverta þeirra æru.
19. Sér aðrir höfðu æðra takmark sett
þeir undu best á loftsins sigurbrautum
hófu sig yfir landsins lágu stétt.
20. Sjá mátti fara hátt með himiskautum
Hannes – ei getur nokkurn frægri síðan
sem djarfar flaug af auðvalds astronautum.
21. Síðast skal nefna manninn, frækinn, fríðan,
forseta vorn, sem kynnti langa daga
útrásargarpa út um heiminn víðan.
22. En þeir sem undu enn við frónska haga,
auðnarleg fjöll og gróðursnauðan mel,
af þeim fer, vinur – sáralítil saga.
En kappar þeir, sem heldur vildu hel
hreppa en græða land á köldum ströndum,
víst féllu skjótt er klókust kreppuvél
klófesti þá og reyrði heljarböndum.
Er bankar hrundu börðust þó svo vel
að bjuggu fjötur sínum eigin löndum.
Í atgangi þeim eins og hlöðukálfur
stóð arkitektinn mikli, Davíð sjálfur.
Nú fjöllin þín með gullið geislatraf
glampandi fögur, kringd af sjónum gráa,
oss vernda svo vér keyrumst ei í kaf
þó kreppist sjór og brotni aldan háa
og við oss blasi veglaust skuldahaf
þar váleg rís úr djúpi höndin bláa. –
En skyldi hlífa hulinn verndarkraftur
hólmanum þó að Davíð sneri aftur?
