Nú skilst manni að bindindismótin í Galtalækjarskógi heyri sögunni til. Ég fór aldrei, svo ég get kannski ekki sagt að ég sakni þeirra. En á blómaskeiðinu voru þetta vinsælar samkomur með meira en tíu þúsund gesti og vinsælustu skemmtikrafta landsins.

Mesta sportið skildist manni var að mæta á svæðið nokkru áður en hátíðin hófst, grafa vín í jörðu – grafa það svo upp þegar hátíðin var byrjuð. Vera svo eins og fínn maður fyrir utan tjald eða húsvagn með bland í flösku.

Hvaða tilgangur eða skemmtun fólst í því að drekka áfengi á bindindismóti fattaði maður kannski ekki alveg. Hefði ekki verið nær að drekka sig fullan utan girðingarinnar?

En svona er mannskepnan skrítin.

Eitthvað gáfu þeir líka eftir af bindindinu í Galtalækjarskógi síðari árin – þá voru þetta frekar svona hófdrykkjumót.

Vegna bindindismótanna varð til hið einkennilega orðalag „í Galtalæk“ sem málvöndunarmenn í þartilgerðum þáttum Ríkisútvarpsins létu fara mjög í taugarnar á sér um hverja verslunarmannahelgi. Þeir sváfu varla fyrir þessu. En þjóðin lét ekki segjast.

En auðvitað á ekki að segja „í Galtalæk“. Þetta er kolröng forsetning – maður fer ekki „í“ læk á Íslandi. Ekki nema maður ætli að baða sig.

Samt hefur þetta náð að festast í málinu. Málfræðingarnir hömruðu á því að maður ætti að segja „í Galtalækjarskógi“, en það datt alveg uppfyrir.

Nú skilst manni að bindindishreyfingin hafi tapað stórfé á að halda þessi mót. Þá er kannski best að leita annarra leiða til að halda fólki frá flöskunni. Það er alveg eins gott að selja svæðið undir sumarbústaði. Hins vegar er merkilegt að fólk sem tilheyrir þessum litla hópi sem er að eignast allt á Íslandi skuli kaupa.