I shop therefore I am er slagorð utan á Selfridges í Oxfordsstræti. Þetta er mjög viðeigandi. Bretar eru kaupóðir. Aðaláhugamál fólksins í borginni er búðarráp.

Í Þýskalandi er varla hægt að fá fólk til að kaupa neitt. Meðan stóð á efnahagslægðinni sem gekk yfir Þýskaland þar til fyrir stuttu skömmuðu blöð eins og Economist þýska neytendur fyrir að vera svona lélegir. Þeir áttu að koma hagkerfinu til bjargar með því að taka lán, eyða meiru.

Nú er Þýskaland að rétta úr kútnum en samt er erfitt að fá Þjóðverja til að eyða peningum.

Í Þýskalandi eru framleiddir bílar, símar, vélar – allt mögulegt. Engin þjóð í heiminum framleiðir meira en Þjóðverjar.

Í Frakklandi eru framleiddir bílar, flugvélar, vín, ilmvötn, ostar.

Á Ítalíu eru framleiddir bílar, föt, vín, lúxusvarningur.

Allur heimurinn girnist framleiðsluvörur þessara þjóða. Þær eru almennt frekar dýrar. Margt af því sem þær framleiða verður aldrei hægt að búa til í Kína.

Í Bretlandi er ekki framleitt neitt lengur. Hefur einhver heyrt um breskan farsíma? Í London vinna menn við ráðgjöf og við að færa til peninga. Restin vinnur við afgreiðslustörf.

Sennilega er enginn staður á jörðinni jafn fullur af illa fengnu fé og London. Hingað streymir fólk frá Arabalöndunum, Afríku og Rússlandi með peningana sína. Borgin er að springa af lúxusvörum.

Ástandið er slíkt að venjulegt fólk hefur ekki efni á að fá sómasamlegt húsnæði í London lengur– ekki heldur þeir sem hafa mjög góð laun. Millistéttin er farin að hafa áhyggjur af þessu.

Ég veit ekki hvað ég er að fara með þessum pistli, en ég verð að viðurkenna að ég skil ekki hagfræði.