Mér er skapi næst að kaupa ekkert frá Kína. Hef reyndar aldrei verið spenntur fyrir vörum þaðan. Man eftir kínversku dósasveppunum sem komu á markað á Íslandi fyrir sirka aldarfjórðungi.

Kínverjar eru mestu sóðar í heimi. Þeir fara fram úr Bandaríkjamönnum á þessu ári. Hnignun umhverfisins í Kína er alþjóðlegt hneyksli og ógnar lífi og heilsu íbúanna, ekki bara einhvern tíma í framtíðinni heldur núna.

Mikið af vörum sem eru framleiddar í Kína eru búnar til með þrælavinnuafli. Ungt fólk fer til vinnu í verksmiðjunum og er spýtt þaðan út, útslitnum gamalmennum, fimmtán árum síðar. Það er flókin spurning hvort maður eigi að kaupa varning sem er framleiddur með þessum hætti.

Kína er lögregluríki. Það kenndi sig við kommúnisma. Svo sagði Deng að það væri dásamlegt að auðgast. Nú finnst manni stjórnarfarið í Kína helst vera í ætt við fasisma.

Viðkvæðið er að ekki megi rugga bátnum í Kína annars fari allt til andskotans. Það megi ekki gagnrýna ríkisstjórnina því þá taki við glundroði.

Það er ekki geðsleg hugmyndafræði til að byggja stjórn ríkis á.

Nú hefur forstjóri matvælaeftirlits verið tekinn af lífi í Kína. Ástæðan er sú að vörur hafa reynst eitraðar og hættulegar. Sumt af þessu hefur verið selt úr landi og skaðar sjálfsagt útflutning Kínverja um eitthvert skeið. Verra er þó hlutskipti Kínverja sjálfra sem geta ekki treyst því að það sem þeir kaupa sé ekki fullt af eitri og ógeði.

En þá er huggun harmi gegn að búið sé að skjóta sökudólginn