Dómur féll í Héraðsdómi Austurlands þann 27. október í máli sem maður höfðaði gegn fyrrverandi sambýliskonu sinni þar sem hann krafði hana um helming söluandvirðis fasteignar, 7.750.000 krónur.
Forsaga málsins er nokkuð sérstök. Þegar parið hóf sambúð bjó maðurinn í félagslegu leiguhúsnæði á Austurlandi. Honum var sagt upp leigunni en eftir nokkrar sviptingar féllst sveitarfélagið á að selja manninum eina af þeim félagslegum íbúðum sem settar höfðu verið á sölumarkað. Fékk hann eignina langt undir markaðsverði.
Vegna fjárhagserfiðleika mannsins var sambýliskonan skráð eigandi fasteignarinnar en sýslumaður gerði árið 2009 árangurslaust fjárnám hjá manninum vegna meðlagsskulda. Hann heldur því hins vegar fram að hann hafi verið hinn eiginlegi eigandi íbúðarinnar enda hafi staða hans sem langtímaleigjanda hjá sveitarfélaginu skapað þeim þau fríðindi að geta keypt íbúðina undir markaðsvirði.
Íbúðin var keypt árið 2009 en konan seldi hana árið 2018 á 15,5 milljónir. Þá var parið skilið að skiptum. Maðurinn vildi helminginn af þessari upphæð en konan hafnaði kröfum hans. Hún byggði mál sitt m.a. á því að hún hafi ein verið skráður eigandi fasteignarinnar og maðurinn hafi ekki haft burði til að kaupa fasteignina á sínum tíma. Maðurinn hélt því fram að hann hafi lagt til kaupsamnings- og afsalsgreiðslur en því mótmælir konan og segist sjálf hafa lag til þessa fjármuni.
Það var niðurstaða héraðsdóms að sýkna konuna af kröfum mannsins og fær hann ekkert af söluandvirði eignarinnar, sem eru 15,5 milljónir króna.
