Ég man fyrst eftir Iðnaðarbankahúsinu við Lækjargötu þegar það brann 1967. Þá fuðruðu líka upp timburhús sem voru í kring, lyktina lagði yfir bæinn, ég gleymi henni aldrei. Þau voru ekki endurreist, en Iðnaðarbankinn stóð áfram. Þetta var aldrei neitt sérlega fallegt hús og engin stórkostleg eftirsjá í því. Maður vonar helst að það verði ekki einhver skelfing sem kemur í staðinn.
Ég átti samt bankaviðskipti þarna um árabil, og fjölskylda mín líka. Bankinn var partur af mínu nærumhverfi, þorpinu eins og ég kalla það stundum. Alla og Palli í bankanum voru vinir okkar. Tengdafaðir minn labbaði oft þarna yfir í bankann, stundum bara til að kíkja í kaffi – það var partur af hversdeginum hans.
Nú eru öll bankaútibú horfin úr miðbænum, við erum öll í viðskiptum á netinu. Í raun vinnum við alls kyns störf fyrir bankann sem hann sá um áður. Að sýnu leyti er þetta er ósköp þægilegt, og manni fannst þetta gríðarleg tækninýjung á sínum tíma, en ýmis mannleg samskipti hverfa við þessa vélvæðingu.
Bensínafgreiðslumennirnir hjá Skeljungi voru allir saman reknir um daginn. Ég skrifaði grein um bensínafgreiðslumennina á Birkimelnum fyrir nokkrum árum. Þar var Guðmundur Benjamín fremstur í flokki, feikilega vinsæll meðal Vesturbæinga, um hann er þessi frétt á Vísi. Um daginn var póstmaðurinn sem bar út hjá okkur um langt árabil fluttur til í starfi. Hann þekkti allt fólkið sem bjó í hverfinu, bréf bárust til viðtakanda og ekkert rugl. Það er þó bót í máli að ég er farinn að hitta Kidda með póstpoka hér og þar um bæinn, hann er glaður og reifur. Kiddi bjó í 30 ár í New York, var aðallega í því að liðsinna fólki. Stefán Jón Hafstein skrifaði bók um hann. Kiddi er alltaf í jakkafötum með bindi. Honum finnst ekki kalt hérna á veturna miðað við New York.
Svona lítur það út sem kemur í stað Iðnaðarbankahússins. Þarna er reynt að brjóta upp fletina í húsinu í margar einingar, svo ekki sé ein stór og yfirgnæfandi framhlið. Framhliðin næst okkur minnir dálítið á gamalt hús sem stendur í Kirkjstræti, svo má greina Hæstarétt í þeirri næstu, svo mætti jafnvel segja að við séum komin upp í Borgartún. Margir staldra reyndar við Ferrari-bifreiðina fremst á myndinni. Þarna ríkir mikið góðæri.
Þetta rímar samt ágætlega við hús sem voru byggð í Lækjargötunni fyrir um tveimur áratugum – hvort sem það er gott eða ekki. Annað var reist af Hinu íslenska bókmenntafélagi, hitt hýsti í upphafi verslunina Top Shop og var í eigu Baugs.
