Það kann að virðast góð hugmynd að fá mann úr hugsjóna/hagsmunasamtökum til að verða ráðherra.  Vinstri græn kalla Guðmund Inga Guðbrandsson, framkvæmdastjóra Landverndar, inn í ríkisstjórn sem umhverfisráðherra. Guðmundur hefur starfað í flokknum.

Þetta getur orðið til þess að lægja öldur innan flokksins við stjórnarmyndun. Það gæti virkað ágætlega. Til lengri tíma litið er það vafasamara. Guðmundur kemur úr samtökum sem eru vön að gera ítrustu kröfur um náttúruvernd. Samtök af þessu tagi byggja á hugsjón sem fólk deilir í mismiklum mæli – þau eru þrýstihópur. En þegar komið er í stjórnmálin þarf að gera málamiðlanir, þá fæst ekki allt fram, oft reyndar sáralítið. Skrefin geta verið ósköp smá – og stundum reyndar afturávið.

Það er þá sem bakland baráttumanns eins og Guðmundar getur orðið mjög óþolinmótt og jafnvel klikkað alveg. Hefðbundinn stjórnmálamaður á að sumu leyti auðveldara með að bregðast við slíku. Þetta getur semsagt virkað ágætlega innanflokks, að minnsta kosti um tíma, en útávið, og þegar til lengri tíma er litið, er það ekki jafnvíst. En svo er máski einfalt að skipta Guðmundi út eins og gerðist með Gylfa Magnússon og Rögnu Árnadóttur í Jóhönnustjórninni. Maður myndi tæplega leggja mikið undir að vist hans í stjórninni verði löng.

Ríkisstjórn Katrínar fyrr í dag. Guðmundur umhverfisráðherra er aftast til hægri. Hann er ekki ýkja þekktur maður en í dag hefur maður heyrt að hann sé kallaður Mummi.