Það sem er einna skrítnast við Landsréttarmálið er hinn óljósi ávinningur. Hvað er það sem dómsmálaráðherra og ríkisstjórnin fá út úr því að breyta röð dómaranna eins og gert var? Útskýringarnar hafa satt að segja ekki staðist sérlega vel, þar rekst hvað í annars horn, og þá hlýtur maður að spyrja – hvað liggur að baki?

Það hefur í raun ekki verið skýrt út svo maður sé nokkru nær. Snýst þetta þá um að koma ákveðnum einstaklingum að fremur en öðrum? Og þá kannski losna við aðra? Á hitt er að líta að þeir sem eru í hópnum sem var tekinn fram fyrir virðast ágætlega hæfir – en hið sama gildir um þá sem var hafnað. Ekki verður séð að þetta fólk sé yfirmáta pólitískt. Eða varla var allt þetta tilstand til að koma eiginkonu þingmanns (dómara með ágætt orðspor) í réttinn, því verður einfaldlega ekki trúað.

Hinn pólitíski ávinningur virðist í rauninni enginn – en málið hefur skaðað bæði ráðherrann og ríkisstjórnina. Ráðherrann magnar upp tortryggni gagnvart sér í stétt lögmanna. Sjálfstæðisflokkurinn þolir ýmislegt en samstarfsflokkarnir mega illa við svona uppákomum – fyrir Bjarta framtíð og Viðreisn er þetta heldur ógæfulegur endir á fyrsta þinginu í ríkisstjórn.