Þetta er merkilegt súlurit sem birtist í Der Spiegel. Borgirnar Istanbul, Ankara og Izmir í Tyrklandi kusu gegn einræði, en Dortmund, Düsseldorf, Frankfurt, Hamborg og Berlín kjósa með einræði. Það er jafnvel hugsanlegt að atkvæði Tyrkja sem búa utan Tyrklands hafi ráðið úrslitum í þjóðaratkvæðagreiðslunni.

Hasnain Kazim skrifar í Spiegel að ekki sé hægt að styðja einræðiskerfi, dauðarefsingar og fangelsun blaðamanna um leið og kvartað er undan því að manni sé ekki nægilega vel tekið í Þýskalandi. Þeir sem þetta geri lifi sjálfir við frelsi og lýðréttindi en kjósi afnám þess í Tyrklandi. Þetta sé ekki hægt að réttlæta eða verja – ekki frekar en við réttlætum og verjum þá sem kjósa hægriöfgaflokkinn AfD, skrifar Kazim.

Eitt erfiðasta viðfangsefni alþjóðastjórnmálanna um þessar mundir er hvernig skuli meðhöndla Tyrkland. Það er ljóst að aðildarumsókn Tyrklands að Evrópusambandinu er steindauð. Tyrkland er líka aðili að Nató – í kalda stríðinu þótti nauðsynlegt að hafa Tyrki þar innandyra. Tyrkland hefur mjög mikilvæga landfræðilega stöðu. Verður þeim haldið áfram í Nató til að forða því að þeir fari í fangið á Rússum? Hversu langt mun pendúllinn í Tyrklandi sveiflast í átt til trúræðis – og er kannski nauðsyn að halda vinfengi við Tyrki til að reyna að hafa heimil á framrás ofstækistrúarinnar?

Allt þetta eru mjög vandasamar spurningar. Við getum reyndar horft aðeins til Íslands í þessu sambandi. Sjálfstæðisflokkurinn er á Evrópuvettvangi í samstarfi við AKP, flokk Erdogans Tyrklandsforseta. Þetta er í samtökum sem nefnast AECR, en þar eru líka Íhaldsflokkurinn breski, Laga- og réttlætisflokkurinn í Póllandi, Likud í Ísrael en Repúblikanaflokkurinn í Bandaríkjunum hefur aukaaðild. Hér má sjá lista yfir flokkana í AECR, sumir þeirra teljast varla góður félagsskapur til að umgangast.