Sumar af elstu frásögnum frá Íslandi bera þess merki að höfundarnir ferðuðust aldrei til landsins. Það á við um Dietmar Blefken, Johann Anderson og Gories Peerse. Eða altént eru áhöld um að þeir hafi komið hingað. Það hindraði þá samt ekki í að ausa úr viskubrunni sínum um land og þjóð.

Núorðið eru samgöngur auðveldar, svo maður gerir heldur ráð fyrir að þeir sem skrifa um Ísland hafi sótt landið heim. Þetta er náttúrlega ekki nema fáir klukkutímar frá stórum borgum í Evrópu. En það er ekki víst.

Á vef sem nefnist About Travel skrifar meintur sérfræðingur í ferðalögum um Skandinavíu um „10 hluti sem ferðamenn eiga ekki að gera í Reykjavík“. Þetta er athyglisverður listi.

Fyrst kemur bábiljan að Íslendingar vilji alls ekki þjórfé – að  það þyki beinlínis stórlega móðgandi við Íslending ef honum er gefið þjórfé. Ég held að Icelandair hafi komið þessu á kreik á sínum tíma. Ég hef komið talsvert nálægt veitingarekstri á ævi minni og veit að þjónustufólki finnst ágætt að fá þjórfé – hvað annað? Það er ekki eins og launin séu frábær!

Þvínæst segir að ferðamenn eigi að varast að vera háværir sökum þess að Íslendingar séu svo lágværir. Meira að segja svo lágværir að ef þeir hitti háværan mann muni þeir ósjálfrátt álykta að hann sé ferðamaður – eða fylliraftur!

Þá eru ferðamenn varaðir við því að kvarta undan matnum. Hvarvetna á Íslandi séu innfæddir að borða hrútspunga og illa þefjandi hákarl, þetta séu algengir forréttir, og íbúarnir taki því illa ef þeir eru truflaðir við neysluna af kvartandi útlendingum. Þeim er ráðlagt að stara ekki á Íslendinga sem eru að matast.

Ennfremur er ferðamönnum tjáð í greininni að kaldhæðni eigi ekki við á Íslandi. Íslendingum hætti til að taka brandara bókstaflega. Þeir skuli líka varast að segja íslensk orð með vitlausum framburði – það geti talist vera móðgun.

Hörðum drykkjumönnum er ráðlagt að forðast Reykjavík, þeir muni verða sér til skammar, enda er sérstaklega tekið fram að Íslendingar þoli áfengi mjög vel!

Varast skal að hneykslast á því hvað Íslendingar eru lausir við mannasiði. Þeir geri hluti á almannafæri sem víðast annars staðar fari fram í einrúmi – eins og að ropa og prumpa. Þeir skammist sín ekkert fyrir slíkt, það þýði ekkert að kvarta undan ropum og prumpi.

Loks er þeim sem hyggja á ferðir til Íslands bent á að skylda sé að fara í sturtu áður en gengið er til saunabaðs. Það sé alveg bannað að fara þurr og óþveginn í sauna.

Það er einkum við lestur síðasta liðsins sem mann fer að gruna að höfundur hafi ekki komið til Íslands. Sauna?

Ferðavefurinn About Iceland greinir frá því að Íslendingar prumpi mikið og ropi á almannafæri og að ekki tjói að gera athugasemdir við það.