Forsetakosningar á Íslandi eru yfirleitt nokkuð settlegar. Það kann að breytast nú. Við sjáum að fólk sem stingur fram hausnum og sýnir einhverja löngun til að verða forseti, fær umsvifalaust yfirhalningu á Facebook. En samskiptamiðlarnir eru eitt, þeir lúta engri ritstýringu, fjölmiðlarnir annað. Þeir hafa yfirleitt haldið sig fremur til hlés í mati á frambjóðendum.

Annar tónn er sleginn í Reykjavíkurbréfi Moggans í dag. Þar leggur Davíð Oddsson, fyrrverandi forsætisráðherra, til stóratlögu við Katrínu Jakobsdóttur – þegar framboð hennar er ekki einu sinni orðið að veruleika. Hún er jú bara að hugsa málin.

Davíð finnur Katrínu allt til foráttu. Hún er vænd um hatur á stjórnarskrá Íslands og henni er borið á brýn að vera leppur Steingríms J. Sigfússonar og Björns Vals Gíslasonar. Hún gangi erinda þeirra í stóru og smáu. Markmiðið sé að koma Katrínu í lykilstöðu svo Steingrímur komist aftur til valda. Og auðvitað er Icesave nefnt – hvað annað?

Er þetta upptaktur fyrir það hvernig forsetakosningarnar verða?  Stundum hafa árásir af þessu tagi reyndar styrkt forsetaframbjóðendur, er þá sérstaklega að nefna blaðaauglýsingu nokkurra kaupsýslumanna fyrir kosningarnar 1996 en þar fundu þeir Ólafi Ragnari Grímssyni allt til foráttu. Þetta magnaði upp samúð með Ólafi – og var aðhlátursefni víða. Og svo er spurningin – hræðir svona umræða Katrínu frá framboðinu eða hefur hún þveröfug áhrif?

En Mogginn er búinn að skipa sér í lið – gegn Katrínu og það af miklu offorsi. Og þetta gæti verið upptakturinn að miklu harðari og óvægnari forsetakosningum en áður hafa þekkst á Íslandi.