Smávegis um sundlaugar og stórhýsi í tveimur höfuðborgum.

Á 19. öld byggðu Rússar stærstu dómkirkju í ríkinu á bökkum Moskvufljóts. Kirkjan var reist til að fagna sigrinum í Napóleonsstríðinu, en byggingin tók svo langan tíma að kirkjan var ekki vígð fyrr en 1883, við krýningu Alexanders III keisara.

Hún var mjög glæsileg, en sumum þótti íburðurinn svo mikill að kirkjan væri beinlínis ósmekkleg.

Bolsévíkar voru ekki auðvitað ekki par hrifnir af þessu guðshúsi sem gnæfði yfir Moskvuborg, höfuðborg heimskommúnismans. 1931 var hún sprengd til grunna; það tók ár að hreinsa burt rústirnar.

Hugmyndin var að byggja þarna hæsta hús í heimi, Höll Sovétanna, með risastóra styttu af Lenín á toppnum.

Byggingin átti að líta svona út, hún var náttúrlega í lagkökustíl Stalínstímans.

En Höll Sovétanna reis aldrei. Það var aðeins byrjað á verkinu 1937 en svo var því hætt.

Ástæðurnar voru tvær: Annars vegar voru ófriðartímar og Sovétmenn höfðu annað að hugsa en að byggja slíkt stórhýsi. Það þurfti líka að senda stóran hluta þjóðarinnar í Gúlagið.

Hins vegar kom í ljós að byggingin myndi vera of stór og þung til að jarðvegurinn gæti borið hana. Hún hefði einfaldlega runnið út í fljótið fyrir neðan.

Þarna var svo auð byggingalóð fram til 1958 þegar Krútsjof lét opna stærstu sundlaug í heimi í grunninum. Hún var einfaldlega kölluð Moskvulaugin og var mjög vinsæl meðal alþýðu manna.

.

Dómkirkjan var svo endurbyggð þarna á sama stað á tíma Jeltsíns, hún er stór sem fyrr, en líka dálítið ósmekkleg. Þeir sem þrá að fá keisaradæmið aftur eiga þarna samastað; þarna eru styttur af keisurunum Alexander II og Nikulási II og þarna hafa farið fram hyllingar á síðarnefnda keisaranum, þeim mikla ólánsmanni sem var myrtur ásamt fjölskyldu sinni austur í Síberíu.

Svona leit kirkjan út þegar ég kom til Moskvu fyrir nokkrum árum. Hún er dálítið eins og rjómaterta. Það læðist að manni sá grunur að sundlaugin hafi þrátt fyrir allt verið skárri en bæði kirkjan og kommahöllin.

En hvers vegna er ég að skrifa þetta, jú, ég hef einstaka sinnum lagt til að sett verði upp sundlaug í miðbænum í Reykjavík í stað þess að byggja enn einn steinsteypuklumpinn. Útisundlaugar eru jú eitt höfuðeinkenni Reykjavíkur og -prýði. Sundlaugin gæti verið allavegana. Hún gæti til dæmis verið á stöllum þannig að vatn renni niður eða með gervi-náttúrulegum svip eins og Bláa lónið. Það er allt hægt með smá hugviti.

Á köldum vetrardögum myndi gufuna leggja yfir bæinn og þetta yrði allt mjög ævintýralegt.

Vinur minn Árni Sveins birtir þessa mynd á Facebook í dag. Þarna er óvænt komin laug.

Þar sem þessi óskapnaður á að rísa. Nema Sigmundi Davíð takist að fá þá til breyta.