Björn Bjarnason flokkar stjórnmálamenn niður í doers and talkers.

Ég held reyndar að draumastjórnmálamenn séu hvort tveggja. Það má til dæmis fullyrða að Davíð Oddsson hafi talað of lítið – tuddast áfram án þess að væri búið að ræða mál – en Jón Baldvin Hannibalsson hafi stundum talað of mikið. Þegar þeir unnu saman í ríkisstjórn vonaði maður að þeir myndu bæta hvorn annan upp – en í staðinn þoldu þeir ekki hvorn annan.

Svo ég nefni tvö dæmi. Það var heldur ekki mikið af talkers í Sjálfstæðisflokknum á síðari hluta veldistíma Davíðs.

Vegna þess einfaldlega að menn þorðu ekki að tala.

Raunar má halda því fram að Björn sé sjálfur ekki síður talker en doer. Hann er sískrifandi, alltaf að tjá sig á bloggi sínu, og heldur þannig tengslum við fortíð sína í blaðamennsku – Björn var á sínum tíma afburða blaðamaður.

Og er það að vissu leyti enn.

Annars er merkilegt að heyra hversu mikið er gert úr meintum viðsnúningi Björns í Evrópumálunum. Sjálfur þrætir hann fyrir að hafa tekið sinnaskiptum – er ekki rétt að taka mark á þeim orðum hans.

Var ekki Björn einfaldlega að benda á – sem er rétt og sjálfsagt – að vilji menn hyggja að ESB aðild þurfi að setja málin í ákveðið ferli sem tekur nokkuð langan tíma? Það þarf til dæmis að huga að breytingum á stjórnarskrá – sem líklega hefði átt að gera þegar á tíma EES-samningsins.

Ég man reyndar ekki betur en að frændi hans, hinn öflugi þingmaður Bjarni Benediktsson, hafi talað fyrir slíkum stjórnarskrárbreytingum fyrir skömmu. Um það skrifaði Evrópusinninn Þorsteinn Pálsson í leiðara Fréttablaðsins:

„Bjarni Benediktsson kom Evrópuumræðunni í slíkan farveg um liðna helgi bæði í Ríkisútvarpinu og í fréttaviðtali hér í þessu blaði. Frumkvæði hans markar sannarlega þáttaskil…. Jafnframt þurfi að ljúka nauðsynlegum breytingum á stjórnarskrá svo að stjórnskipulegar hindranir standi ekki í vegi þess að taka megi ákvarðanir, af eða á, um framtíðarstöðu Íslands í Evrópu og þar með talið myntsamstarfið eftir tvö til þrjú ár.“