ESB eru samtök lýðfrjálsra þjóða í Evrópu. Engin þjóð fær þar inngöngu nema að tryggt sé að þar ríki fullt lýðræði, tjáningarfrelsi og að mannréttindi séu virt.
Tími ESB er lengsta friðartímabil í sögu Evrópu, máski sambærilegt við tíma Vínarfriðarins sem stóð frá 1815 til 1870. Það er nánast óhugsandi að brjótist út stríðsátök í álfunni, samskipti ríkja innan hennar eru friðsamleg, kurteisleg og lýðræðisleg.
Það er líka óhugsandi að aftur komist til valda herforingjastjórnir í löndum eins og Spáni, Portúgal og Grikklandi, þar fasískir herforingjar voru plága lengstum á síðustu öld.
Lönd Austur-Evrópu hafa sóst eftir aðild að Evrópusambandinu; þau kostuðu oki kommúnismans, þráðu að komast í hóp evrópskra lýðræðisríkja og fengu það.
Tyrkir sækjast líka eftir aðild; það er sorglegt að sumir ráðamenn í Evrópu skuli vera mótfallnir því.
Það er vel hægt að vera þeirrar skoðunar að Ísland eigi ekki að ganga í ESB. Fyrir þeirri skoðun má færa ýmis rök og sum þeirra eru nokkuð sannfærandi.
Það getur vissulega verið vandkvæðum bundið að ná viðunnandi samningi um sjávarútvegsmál.
En ef menn vilja vera samkvæmir sjálfum sér varðandi fullveldisafsal, þá ættu þeir að heimta að Ísland segi sig úr EES. Mikið af fullveldisafsalinu varð við samþykkt þess samnings; það er spurning hvort þá þá hefði ekki átt að halda þjóðaratkvæðagreiðslu og breyta stjórnarskrá.
Þegar stjórnmálamenn eru farnir að tala um ESB sem einhvers konar Sovétríki, þá dæma þeir sig úr leik.
Ef þeir voru ekki fyrir löngu búnir að gera það.
Eitt er að vera á móti inngöngu Íslands, en að halda því fram að Evrópusambandið hafi verið vont fyrir þessa gömlu og löngum stríðshrjáðu álfu er beinlínis galið.
Sviss, Noregur og Ísland eru gamalgróin lýðræðisríki sem hafa látið sér nægja að semja um náin tengsl við ESB, en lítum á hin Evrópulöndin sem standa fyrir utan:
Albanía, Serbía, Króatía, Moldova, Úkraína, Hvíta-Rússland, Rússland.
Lönd sem eru ekki beinlínis ljós lýðræðisins.
Þrátt fyrir það sem sagt er í umræðunni hér verður ekki vart við að ESB sækist sérstaklega eftir inngöngu Íslands.
Né heldur er um það að ræða að ESB ásælist auðlindir þjóða sem ganga í sambandið. Það er ekki sambandinu í hag að vilja kollvarpa efnahag aðildarþjóða.
Gallarnir við ESB eru flókið regluverk og skriffinska – sem stafar að miklu leyti af vilja til að fara í hvívetna eftir skrifuðum reglum, ekki síst svo engin ein þjóð geti vaðið yfir aðra – ekki að það hafi einhver leynilegt markmið varðandi heimsyfirráð, nútíma nýlendustefnu eða rán á auðlindum.
Svo er svo skrítið með ESB að þeir sem eru yst til hægri líta á það sem samblástur sósíalista, en þeir sem eru lengst til vinstri líta á það sem verkfæri frjálshyggju og óhefts kapítalisma.
Hvort er það?
