Það er mælikvarði á siðferðisstig hvers samfélags hvernig er komið fram við þá sem minna mega sín, sjúka, fatlaða, aldraða og öryrkja. Það á að tryggja slíku fólki bestu umönnun og aðbúð sem fáanleg er.
Í raun þekki ég engan betri mælikvarða á gæði samfélaga.
En að því sögðu verður að segja að fjölgun örorkuþega síðasta áratuginn er algjörlega út í hött. 80 prósenta fjölgun á 10 árum getur ekki átt sér eðlilega skýringu.
Úr 9.700 í 17.600.
Ég skrifaði um þetta fyrir nokkrum árum og uppskar þá talsverða reiði man ég.
Að sumu leyti er þetta dulið atvinnuleysi, einhverjir eru sjálfsagt að svindla á kerfinu, aðrir telja að þetta sé rétt og sjálfsagt – en þá er þess að geta að fyrir hvert misseri sem líður án þess að reynt sé að koma örokuþega aftur út á vinnumarkaðinn, er líklegra að hann sé á bótum allt sitt líf.
Þetta hefur margsinnis verið kannað í nágrannalöndunum – og sýnir að nauðsynlegt er að bregðast við til að gera þá sem eru á örorkubótum aftur virka í samfélaginu, eins og kostur er.
