Þegar ég var barn voru geimferðir stórkostlegt ævintýri. Gagarín fór út í geim einu og hálfu áru eftir að ég fæddist; þegar ég fór að fylgjast með fréttum var geimferðakapplaupið milli Sovétríkjanna og Bandaríkjanna í fullum gangi.

Ég var níu ára þegar Appolo 11 lenti á tunglinu og Neil Armstrong og Buzz Aldrin gengu á yfirborði þess. Mig minnir að sjónvarpið hafi þá verið í sumarfríi – og engar útsendingar á fimmtudagskvöldum – sem í sjálfu sér var afar sívílíserað.

Þessa daga dvaldi ég með mömmu og systur minni á sumarhóteli í gamla húsmæðraskólanum á Laugarvatni. Þarna var á sama tíma taugaveiklaður og ákaflyndur listamaður sem var sífellt að flytja gestum fréttir af geimskotinu; mörgum árum síðar reyndi ég að semja smásöguna Maðurinn sem talaði um geimskotið. Ég á hana ennþá einhvers staðar í tösku.

Nú eru liðin fjörutíu ár frá fyrstu tunglgöngunni. Áhuginn á geimferðum dvínaði eftir 1970. Eins og er lýst í stórmyndinni Appolo 13 varð erfitt að vekja áhuga sjónvarpsáhorfenda á þessu. Fjárveitingar voru skornar niður; ekkert varð úr fyrirheitunum frá því áratuginn á undan. Geimferðir hættu að vera málið. Eftir á að hyggja er þetta pínu dapurlegt.

Ef hefði verið haldið áfram af sama krafti og þá væru menn sjálfsagt komnir lengst út í geim.

Eftir Neil Armstrong er þetta haft á Wikipedia:

The press often asks Armstrong for his views on the future of spaceflight. In 2005, Armstrong said that a manned mission to Mars will be easier than the lunar challenge of the 1960s: „I suspect that even though the various questions are difficult and many, they are not as difficult and many as those we faced when we started the Apollo [space program] in 1961.“ Armstrong also recalled his initial concerns about the Apollo 11 mission. He had believed there was only a 50 percent chance of landing on the moon. „I was elated, ecstatic and extremely surprised that we were successful“, he said.