Það var mikið talað um það eftir hrun að Sigurjón Þ. Árnason væri enn að sniglast kringum Landsbankann – að það hefði meira að segja verið innréttuð skrifstofa fyrir hann í Austurstrætinu, beint á móti bankanum.

Bankastjórinn sem tók við, Elín Sigfúsdóttir, var nánasta aðstoðarkona hans, og allt gengið í kringum Sigurjón, fólk sem leit á hann sem leiðtoga lífs síns, hélt áfram störfum.

Það er nefnilega svo merkilegt með viðbrögðin eftir hrun að nánast sama fólkið sat áfram í bönkunum.

Jón F. Thoroddsen segir í bók sinni Íslenska efnahagsundrið:

„Nýju bankarnir voru hins vegar, og eru að miklu leyti enn, skipaðir sama starfsfólki og tók þátt í útrás þeirra. Það tók meira að segja þó nokkurn tíma að losna við toppana. Í staðinn fyrir að læsa skrifstofum og hindra aðgang að gögnum fengu þeir að starfa óáreitir innan bankanna svo dögum og vikum skipti. Á endanum fóru þó þeir Sigurjón Þ. Árnason, Lárus Welding og Hreiðar Már. Aðrir vinir og samstarfsmenn fengu hins vegar að vera áfram og voru því í aðstöðu til að eyða þeim gögnum sem þeir vildu. Þeir sem til þekkja fullyrða að það hafi verið gert.“

Og þess utan, þá hafði Sigurjón þó 80 milljón króna kúlulán upp úr krafsinu, á lágum vöxtum, samþykkt af gamla starfsfólkinu hans – eða svo virðist samkvæmt þessari frétt.

Og svo hefur honum með klækjum tekist að klófesta lúxus Bensinn sem hann hafði meðan hann var bankastjóri.

Hvað er eiginlega með þennan mann?