Jónas Fr. Jónsson um stöðu bankanna og íslenskt efnahagslíf á SFF deginum í apríl 2008. Má kannski segja að þarna sé spurt allra réttu spurninganna, en svörin, í ljósi síðari atburða, eru öll röng. Réttu svörin mátti til dæmis heyra tveimur mánuðum fyrr hjá Andrési Magnússyn sem kom í Silfur Egils í febrúar 2008. Kannski hefði hann átt að taka við Fjármálaeftirlitinu – þótt reyndar sé hann læknir?!
En Jónas sagði:
„Það er í sjálfu sér skoðunarefni hvernig umræðan um íslenskt efnahagslíf og íslensku bankana hefur þróast hjá erlendum aðilum. Athyglin hefur verið mikil og niðurstöður oft dregnar út frá hæpnum forsendum. Einblínt er á miklar skuldir þjóðarbúsins en þess vart getið að á móti þeim standa verulegar eignir. Einblínt er á viðskiptahalla en þess vart getið að hann er að dragast saman og á sér ákveðnar skýringar. Einblínt er á stærð bankanna í íslensku efnahagslífi en þess vart getið að meirihluti starfseminnar er óháður íslensku efnahagslífi. Með tilvísun til þessa stærðarmunar er síðan efast um að hið opinbera gæti aðstoðað bankana ef á þyrfti að halda, án þess að fjallað sé um sterka stöðu þeirra og álit frá Moody´s frá því í janúar sl. um hið gagnstæða.Hvort sem að slík skrif eru sett fram af vanþekkingu eða í ákveðnum tilgangi er ljóst að umtalssáhætta er orðin töluverð áhætta fyrir íslenskt fjármála-og efnahagskerfi.“
