Það er síðasta árið fyrir hrun sem er lykiltími í rannsókninni.

Þá hafði lokast fyrir öll lán til íslenska fjármálakerfisins og bankarnir og stóru eignarhaldsfélögin fóru að grípa til alls kyns örþrifaráða.

Það er þarna sem eru framin myrkraverk – og hugsanlega afbrot.

Mogginn fjallar um þetta í dag, í ljósi ofboðslegra lána Glitnis til FL-Group. Það er líka athyglisvert í þessu ljósi hvernig peningamarkaðssjóðirnir voru notaðir, af fullkomnu skeytingarleysi við þær þúsundir Íslendinga sem voru hvattir til að leggja sparifé sitt þangað inn.

Í Morgunblaðinu segir:

„Þegar erlendir lánamarkaðir lokuðust fyrir íslensku fjárfestum seint á árinu 2007 og snemma árið 2008 lentu þeir í vandræðum með fjármögnun. Samtryggingarkerfið innan íslensku bankanna, þar sem stærstu fjárfestarnir voru aðaleigendur, leiddi til þess að bankarnir lentu með mörg félög í fanginu. Þeir fengu það verkefni að redda þessum félögum peningum.

Hluti af lausninni var að gefa út endalaust af skuldabréfum og láta peningamarkaðssjóði bankanna kaupa þau. Þannig, og með frekari lánveitingum, var líflínunni kastað til eigenda félaganna í þeirri von að markaðir myndu opnast aftur. Það átti að halda kerfinu á floti. Það var í þágu allra persóna og leikenda á íslenska fjármálamarkaðnum.

Þetta gerði það að verkum að bankarnir veitti einum eða tengdum aðilum risalán. Þetta gagnrýndi Finninn Kaarlo Jännäri í skýrslu þar sem hann lagði mat á lagaumhverfi og framkvæmd fjármálaeftirlits á Íslandi. Ríkisstjórnin óskaði eftir skýrslunni í nóvember á síðasta ári.“

Gleymum því heldur ekki hvernig þeir notfærðu sér íslensku krónuna. Er það kannski ekki tilviljun að Glitnir sem var með stærstu peningamarkaðssjóðina tók varla þátt í því að veðja gegn krónunni – þar voru Kaupþingsmenn og eignarhaldsfélögin sem tengdust Kaupþingi fremst í flokki.