Bók Jóns F. Thoroddsen um hrunið er spennandi, ekki síst vegna þess að þar fer fyrrum innanbúðarmaður.

Maður sem ég treysti sagði mér að þetta væri áhugaverðasta bókin sem væri að koma út um þessa atburði.

Mogginn birtir þessa stuttu frásögn úr bókinni, um hvernig vitað var að Baugur væri kominn í þrot strax í mars 2008.

Spurningin er hvort þeir sem héldu svona á málum séu ekki sekir um lögbrot – blekkingar af þessu tagi geta varla verið annað en refsiverðar?

Mogginn segir:

„Í bókinni segir að „Stefán Ákason [innsk. blaðam.: þáverandi forstöðumaður skuldabréfamiðlunar Kaupþings] hafi kallað inn skuldabréfamiðlara til sín á fund þann 19. mars 2008. Efni fundarins var staða Baugs Group, sem hafði gefið út skuldabréf á Íslandi fyrir marga milljarða. Stefán á að hafa sagt: „Baugur er ekki að fara að borga.“[…] Farið var með málið eins og mannsmorð innan Kaupþings. […] Verkefni skuldabréfamiðlaranna var að að hafa samband við eigendur bréfanna og reyna að semja um afföll. Þetta ferli hófst þegar í stað. Þeir sem áttu mest af bréfunum voru t.d. lífeyrissjóðir og peningamarkaðssjóðir bankanna. Það var sem sagt í mars 2008 sem um 30-40 manns á Íslandi fengu vitneskju um að Baugur, sem var stærsti skuldari allra íslensku bankanna, væri kominn í alvarlega greiðsluerfiðleika.“ Viðmælendur Morgunblaðsins staðfestu að miðlarar Kaupþings hafi gengið mjög hart fram í að sannfæra eigendur víxla útgefinna af Baugi um að lengja í afborgunum þeirra. Þetta átti sérstaklega við þegar Baugur gat ekki greitt víxil sem var á gjalddaga þann 14. júlí 2008. Á endanum hafi verið gert upp við smærri eigendur bréfa, en þeir stærri, lífeyris- og peningamarkaðssjóðir, lengdu í afborgunum.

Í bókinni er einnig rætt um mikla ábyrgð og þátttöku þeirra endurskoðenda sem skrifuðu upp á árshlutauppgjör íslensku bankanna á árinu 2008. Niðurstaðan er sú að þeir hafi algjörlega brugðist. Orðrétt segir að það hafi „í raun [verið] merkilegt að íslensku bankarnir skuli hafa fundið einhverja löggilta endurskoðendur til að skrifa upp á reikninga sína í ljósi þess að bæði hlutabréfabólan og húsnæðisbólan voru sprungnar og lánasöfn bankanna ekki upp á marga fiska, svo vægt sé til orða tekið […] Samt sagði enginn neitt og þaðan af síður var nokkuð gert. Og endurskoðendur skrifuðu upp á þriggja og sex mánaða uppgjör bankanna eins og allt væri í lagi.“