Það er með fisk eins og flesta matvöru að við viljum hafa hana sem ferskasta.

Við viljum helst ekki að hún hafi verið geymd lengi eða krukkað hafi verið mikið í hana.

„Unnin matvara“ eru orð sem hljóma ekki vel í eyrum.

Þess vegna virka hugmyndir um að auka fullvinnslu afla hér á Íslandi einkennilega, ekki síst þegar hugsanlega stendur til að leggja á sérstakt álag til að tryggja að svo verði.

Fiskur er langverðmætastur þegar hann kemst ferskur á markað, ekki þegar er búið að frysta hann í blokk.

Við eigum að keppa að því að selja fiskinn til viðskiptavina sem borga hátt verð fyrir hann og um leið verðum við að passa að arðurinn af honum berist til landsins.

Það er alls ekki gefið í því gjaldeyriskerfi sem við lifum í núna. Freistingin að svindla á því er mikil.

Ennfremur þarf að huga að því hversu mikið af arðinum fer í að borga skuldir ofurskuldsettrar útgerðar sem sólundaði auðlindinni sem henni var afhent til nýtingar, en telst þó vera þjóðareign samkvæmt lögum.