Eins og horfir við kjósendum í Bretlandi litur þingið í Westminster út eins og einkaklúbbur eða félag um sameiginlega hagsmuni.

Stjórnmálamenn úr öllum flokkum hafa sameinast um að leggjast á skattgreiðendur með ótrúlega bíræfnum hætti.

Í Guardian í dag má finna þessa úttekt á endurgreiðslum vegna kostnaðar til þingmanna Íhaldsflokksins.

Þarna er kostnaður við ráðskonu og bifreið hennar, við garðyrkjustörf, snyrtingu limgerðis, þyrlupall, viðhald á sveitasetri, byggingu garðpalls, vegna hrossaskíts sem borinn var á tún og vegna sundlauga.

Fjárhæðirnar eru iðulega mjög stórar þegar allt reiknast saman – en margir þeir sem eiga í hlut eru miklir eignamenn.

Það er semsagt ekki bara viðskiptalífið í Bretlandi sem er rotið í gegn, heldur stjórnmálalífið líka.

Að Bretum sem við lítum svo mikið til – og hermum oft eftir – steðjar ekki bara efnahagsleg kreppa heldur líka siðferðileg kreppa eftir stjórnlausa græðgisvæðingu undanfarinna áratuga.

Forsíðan á nýjasta hefti Economist. Það er af sem áður var þegar Bretar horfðu hofmóðugir yfir til meginlandsins vegna þess að þjóðirnar þar höfðu ekki tekið upp breska módelið.

Lítil þjóð norður í Ballarhafi leitaði hins vegar fyrirmynda þangað og gerði London um tíma að annarri höfuðborg sinni.