Það er verið að fjalla um lánveitingar Seðlabankans til Straums.

Eftir áramótin birtust fréttir um að yfirmenn hjá Straumi hefðu veitt sjálfum sér kaupréttarsamninga. Mörgum þótti það skrítin tímasetning.

Stuttu síðar það fór gengið á bankanum í mikla rússíbanareið eins og sjá má hér.

Ég fékk senda þessa nótu frá manni sem er vel að sér í kauphallarviðskiptum:

„Í frétt í gær sem fer of lítið fyrir segir Gylfi Magnússon að Straumur hafi fengið 19 milljarða lán frá Seðlabankanum (með góðu veði) sem hann geri ráð fyrir að sé ekki tapað. Það sem vekur mann til umhugsunar hvernig þeir höguðu sér þegar þeir voru búnir að fá þetta lán í desember sl. Þeir fóru út í það að gera optionir við starfsmenn fyrir hundruðu milljóna sem áttu að taka gildi í þremur skrefum á næstu árum. Við þetta fór gengi bréfanna á flug núna í febrúar og hækkaði um tugi prósenta. Það sem ég staldra við hér er hvernig þeir voguðu sér að gera slíka samninga við starfsmenn í þessu árferði hafandi fengið lán frá seðlabankanum og hverjir það voru sem að seldu sín bréf núna þegar gengið rauk upp í byrjun ársins? Voru þeir byrjaðir að safna bréfum til að eiga fyrir þessum optionum? Það er forvitnilegt að skoða hverjir það voru sem náðu að selja á þessum tíma.“