Ég sé að víða á blogginu er talað um að Eva Joly sé sending handa okkur frá Noregi.

Það er ekki alveg nákvæmt. Norska stjórnin hefur ekkert með komu hennar hingað að gera.

Vissi ekki af henni.

Starfsvettvangur hennar var lengst af í Frakklandi. Þangað flutti hún tvítug að aldri, þar menntaði hún sig, og þar varð hún rannsóknardómari, juge d’instruction.

Hliðstæður við þessháttar embætti þekkjast ekki hér.

Í Frakklandi fór hún með rannsókn á nokkrum mjög stórum spillingarmálum, mál Elf olíurisans sem teygði anga sína út víða um Evrópu og til Afríku, mál stjórnmálamannsins og viðskiptajöfursins Bernards Tapie (sem var um tíma eigandi Adidas og fótboltaliðsins Marseille) og mál risabankans Crédit Lyonnais.

Þetta eru frægustu spillingarmál Frakklands í seinni tíð.

Joly er hefur tvöfalt ríkisfang, franskt og norskt. Og börn hennar búa í Frakklandi.

Það er ljóst að hún hefur yfirburðaþekkingu á þessum málum.

Ég hitti hana fyrst á laugardaginn. Við spjölluðum saman til að undirbúa viðtalið í Silfrinu. Það sem kom mér mest á óvart var hversu fljót hún var að greina aðstæðurnar hér, þótt hún vissi í raun lítið sem ekkert um þær.

Til dæmis Baugsmálið. Hún gat sagt mér nokkurn veginn hvernig það þróaðist – bara af reynslu sinni af svipuðum málum erlendis.

Um óþolinmóða og skilningsvana dómara, um fjölmiðlana sem fara að hallast á sveif með hinum ákærðu þegar málin dragast á langinn og virðast illskiljanleg, áralangt þjark fyrir dómstólum, um her lögfræðinga sem hinir ríku sakborningar geta keypt sér – um mannréttindaákvæði sem þeir eru gjarnir á að flagga.

Þessu lýsti hún fyrir mér.

Og ég fattaði að Baugsmálið er ekkert einsdæmi. Það skildum við ekki í miðjum slagnum hér heima – þegar móðursýkin stóð sem hæst.