Í lítilli grein sem ég skrifaði í desember lagði ég til að norsk/franski saksóknarinn Eva Joly yrði fengin til að ráðleggja okkur um rannsókn bankahrunsins.

Joly varð fræg í Frakklandi – og eiginlega heimsfræg – þegar hún rannsakaði eitt stærsta fjármálahneyksli franskrar sögu, mál sem var kennt við olíufélagið Elf.

Annars er hún fædd og uppalin í Noregi, flutti sem ung kona til Frakklands og giftist þar.

Í kvöld var mynd í norska sjónvarpinu um Evu Joly.

Þetta er stórmerk kona. Hún ferðast um heiminn og leggur stjórnvöldum lið í baráttunni við fjármálaspillingu.

Í myndinni var hún meðal annars stödd í Malí.

Þar sagði hún við misrétti og ójöfuði yrði ekki útrýmt, en nauðsynlegt væri að reyna að loka stöðunum þar sem hinir ofurríku, þeir sam hafa lagt undir sig auð jarðarinnar, geyma fé sitt.

Joly sagði að Elf málið hefði verið  geysilega erfitt verkefni, en samt hefði hún náð betri árangri en hún bjóst við. Málið hefði endað með því að þrjátíu menn fengu dóma.

En eins og hún sagði í myndinni:

„Dómskerfið er ekki hannað til að dæma forstjóra. Það er hannað til að dæma töskuþjófa.“

Fyrr í vetur póstaði einhver hér inn þessu broti úr ævisögu Evu Joly:

„One day I paid a visit to the Norwegian police academy. We watched a practice operation. In a mocked-up stage set, the students learned how to search a drug dealer‘s flat: the had to make a surprise entrance and to rush towards the toilet door to stop the trafficker flushing away his stock of cocaine. But no test had been envisaged to catch the banker laundering money in his office. Customs inspectors have dogs to detect cocain, but they are of no use where numbered bank accounts are concerned. Such an exercise would require an entirely dfferent stage set… As the Spanish judge Baltasar Garzón joked, nobody bothers holding up a bank any more: they just buy it. When crime is at the top, everthing gets complicated“.