Ég hef svosem ekki farið dult með að ég telji heldur misráðið að halda kosningar í vor. Það hefði verið nær að skipa þjóðstjórn eða utanþingsstjórn – eða einhverja blöndu af þessu tvennu.

Við munum eyða miklum tíma í þarflaust pólitískt karp og vangaveltur um hverjir ætli í framboð og hvar.

Þingmenn fara hamförum í sölum Alþingis til að reyna að vekja athygli á sér fyrir prófkjör.

Þeir hafa hæst sem vita að þeir standa höllum fæti.

Endurnýjunin virðist heldur ekki ætla að verða neitt sérstök. Meginþorri þingmanna vill halda áfram. Þeir sem boða framboð sitt er mestanpart fólk sem hefur starfað innan flokkana og vill nú færast upp um svosem eina tröppu.

Ekki mikill ferskleiki þar.

Við þurfum að gera miklar kröfur til flokkanna fyrir kosningarnar.

Til dæmis að þeir geri nákvæma grein fyrir stefnumálum sínum, hvernig þeir ætli að koma þeim í framkvæmd – og þá ekki síst með hverjum þeir ætli að vinna svo stefnumálin séu raunhæf.

Ég geri ráð fyrir því að Samfylkingin og Vinstri græn lýsi því yfir að flokkarnir stefni á að vinna saman eftir kosningar.

(Í náinni framtíð væri jafnvel hægt að hugsa sér að þessir flokkar sameinuðust.)

Sjálfstæðisflokkurinn held ég að geri ekkert sérstaklega ráð fyrir því að vera í ríkisstjórn – en þá helst með Framsóknarflokknum.

Og þá beinast sjónir manna að Framsókn.

Mun hún enn einu sinni ganga „óbundin til kosninga“?

Og ráða því að loknum kosningunum svo hvaða ríkisstjórn verður mynduð á Íslandi?