12. nóvember skrifaði ég grein undir yfirskriftinni Tiltekt. Þar kom ég með nokkrar hugmyndir um hvernig stjórnvöld gætu unnið  sér inn traust. Mér fannst ég vera dálítið djarfur að skrifa greinina, en stuttu síðar var flest í henni almælt.

Meðal annars var stungið upp á að forstjóri og stjórn Fjármálaeftirlitsins myndu víkja, sömuleiðis bankastjórn og bankastjórar Seðlabankans – og ef til vill líka ráðuneytisstjórinn í fjármálaráðuneytinu.

Að þessu loknu myndu viðskiptaráðherra og fjármálaráðherra segja af sér – jafnvel af sjálfsdáðum.

Ekkert af þessu hefur gerst fyrr en nú, tveimur og hálfum mánuði seinna, að Björgvin G. Sigurðsson segir af sér – þó ekki fyrr en hann er búinn að reka yfirstjórn Fjármálaeftirlitsins.

Ég veit ekki hvort það er satt sem sagt er að hann hafi gert þetta upp á sitt eindæmi, án þess að spyrja aðra ráðherra.

Það væri svosem allt í lagi. Varla neinum dettur í hug að ráða forstjóra Fjármálaeftirlitsins upp á nýtt.

Hann fær líka ansi ríflegan starfslokasamning.

Næstu dagar munu leiða í ljós hvort eitthvað svipað muni gerast í samstarfsflokknum. Hvort til dæmis verði einhver hreinsun í Seðlabankanum.

Margir hafa líka furðað sig á því hvílík tök gamli baktjaldamaðurinn Baldur Guðlaugsson, ráðuneytisstjóri í fjármálaráðuneytinu, virðist hafa í flokknum.

Má eiginlega segja að hann sé heilög kýr.