Einhvern veginn sýnist manni að ríkisstjórnin sé á síðustu metrunum, að hún sé þrotin að kröftum.

Formaður Samfylkingarinnar á við erfið veikindi að stríða og á sama tíma er allt upp í loft í flokknum.

Sjálfstæðismenn eru fullir kvíða vegna landsfundar eftir viku. Hann átti að snúast um ESB, en líklega mun hann snúast um miklu brýnni mál – eins og hvort forystu flokksins sé sætt áfram.

En hvað tekur við ef stjórnin fellur?

Margir heimta kosningar strax. Til dæmis vilja Vinstri græn ólm að boðað verði til kosninga. Þau sjá hilla í mikinn kosningasigur. Og vissulega er það lýðræðislegt – aðstæður í þjóðfélaginu eru gjörólíkar því sem var í apríl 2007 þegar síðast var gengið til kosninga. Maður sér varla að þingið hafi alvöru umboð lengur frá þjóðinni.

Öðrum finnst vond tilhugsun að fara í kosningar í vetur eða vor og þurfa kjósa sömu flokkana enn einu sinni – sem kannski hafa fengið smá andlitslyftingu.

Það er geysimikill pólitískur áhugi í samfélaginu – og sjálfsagt að hann fái að njóta sín. Fólk þurfi að fá tíma til að skipuleggja sig í nýjar stjórnmálahreyfingar – eða taka yfir gömlu flokkana.

Í þessu tilviki eru tveir möguleikar í stöðunni:

Að mynduð verði þjóðstjórn með þátttöku allra stjórnmálaflokkanna.

Eða að sett verði saman neyðarstjórn – utanþings – sem myndi stjórna þangað til yrði kosið í haust eða á næsta ári.

Þetta eru hlutir sem þarf að pæla í af alvöru. Hvað viljum við?