Gunnar Tómasson, hagfræðingur í Washington, sendi mér þessa athugasemd.

— — —

Í Silfri Egils í dag komu áhugaverðar upplýsingar í ljós í máli Ingólfs Arnarsonar: kvótakerfið hefur verið nokkurs konar uppeldisstöð fyrir lánabrall útrásarvíkinga byggt á bókfærðri viðskiptavild.

Við samruna fyrirtækja í sjávarútvegi hefur bókfært eigið fé verið blásið upp með óraunhæfu virðismati á yfirteknum kvóta (t,d, 4000 kr. per þorskkíló) til þess að “réttlæta” auknar lántökur í bönkunum.

Ingólfur taldi skuldir sjávarútvegs í dag vera af stærðargráðunni 400-500 milljarðar og jafngilda ca. þreföldu ársaflaverðmæti. Með öðrum orðum, sjávarútvegurinn er á barmi gjaldþrots.

Á fundi í Reykjavík fyrir e.t.v. 40 árum lét ég svo ummælt að sjávarútvegurinn væri hluti af íslenzka velferðarkerfinu – ungur blaðamaður á Vísi, Þorsteinn Pálsson að nafni, notaði orð mín sem fyrirsögn á baksíðufrétt af fundinum.

Upptaka kvótakerfisins markaði tímamót í þessu sambandi – velferð hinna dreifðu byggða landsins var fórnað og mannréttindi virt að vettugi undir því yfirskini að slikt myndi hámarka arð af sameign þjóðarinnar, fiskistofnunum við Íslandsstrendur.

Við úttekt á siðferðislegum hliðum kollsteypu íslenzka hagkerfisins verður ekki hjá því komist að rannsaka ábyrgð stjórnvalda á kvótakerfinu og þeirri fjármálalausung og spillingu sem reynst hefur vera fylgifiskur þess.