Það er ekki víst að allir geri sér grein á hvílíkum tímamótum íslenskt samfélag stendur.

Hér stendur fyrir dyrum risavaxið verkefni sem er í raun útdeiling verðmætanna í samfélaginu á nýjan leik eftir skipbrot efnahagskerfisins.

Og líka byrðanna.

Það er stærsta spurning samtímans hvernig þetta verður gert. Miklu stærri en ESB.

Manni finnst eins og stjórnmálamennirnir horfist ekki í augu við þetta, kannski skilja þeir það ekki eða kannski er þetta of stórt umhugsunarefni fyrir þá.

Eignast þeir auðinn í samfélaginu sem eru frekastir, sem eru best tengdir inn í stjórnmálaflokkana, ná útrásarvíkingarnir að hirða bitana aftur á fáum árum – meðan almenningur þarf að borga brúsann?

Mest verðmæti liggja í sjávarútvegi – maður gerir ekki ráð fyrir nýju bankaævintýri næsta áratuginn – verður útgerðarvaldinu hjálpað til að ná þessum auði undir sig aftur?

Það er lag að beita skapandi hugsun og leita manneskjulegri rekstrarforma en áður – í stað þess að auðurinn safnist á fárra hendur eins og fyrr.

Um þetta þarf að ræða. Það er ekki ásættanlegt að svona stórum málum sé ráðið til lykta bak við luktar dyr skilanefnda eða stjórnarflokka.