Það hefur margt skrítið verið sagt og skrifað um Ríkisútvarpið undanfarnar vikur. Mikið af því hefur verið byggt á getgátum og fyrirfram gefnum skoðunum, menn hafa ekki haft fyrir því að leita upplýsinga. Staðreyndin er sú að það hefur verið nær stanslaus niðurskurður á Ríkisútvarpinu síðan 2008. Hann hefur birst í ýmsum myndum, frestun á tækjakaupum, launlækkun, uppsögnum.

Í vor hillti loks undir að starfsemin gæti verið með nokkurn veginn eðlilegum hætti, en það reyndist vera tálsýn. Ákveðið var að skera niður framlög til stofnunarinnar um 500 milljón krónur og auk þess hefur vofað yfir 215 milljóna króna niðurskurður í viðbót.

Að þessu sinni bitnuðu uppsagnir verst á Rás 1 og fréttastofnunni – þótt aðrar deildir hafi fráleitt verið undanskildar. Aðferðirnar við uppsagnirnar voru vissulega umdeilanlegar – þær voru til þess fallnar að skapa úlfúð. Hefði mátt gera betur. En á öðrum stöðum á Ríkisútvarpinu er störf meira verkefnabundin, fólk hverfur einfaldlega á braut þegar verkefnunum lýkur. Sjónvarpið kaupir þætti sem eru framleiddir úti í bæ í miklu meira mæli en útvarpið, þegar skorið er niður þeim megin fækkar þeim verkefnum.

Sá misskilningur hefur verið uppi að standi til að loka Rás 1 eða eyðileggja hana. Samt hefur ekkert verið sagt í þá veru – ekki nema hvað menn hafa lagt út af orðum útvarpsstjóra um að Ríkisútvarpið þyrfti að hafa víða skírskotun og túlkað þau mjög frjálslega.

Þrátt fyrir niðurskurð heldur Ríkisútvarpið áfram að bjóða upp á menningarefni, fræðslu, fréttir og afþreyingu – því má ekki gleyma að RÚV á líka að skemmta. Landsmenn eru skyldugir til að greiða afnotagjöld – það eru ekki allir sem vilja hámenningu.

Magnús Ragnar Einarsson, tónlistarmaður og núverandi dagskrárstjóri Rásar 1 og Rásar 2, er í viðtali við Fréttablaðið í dag. Þetta er nokkuð tímabært viðtal og athyglisvert hvað Magnús hefur að segja. Það stendur ekki til að skera niður menninguna á Rás 1 heldur auka hana, segir Magnús:

„Áherslan er sem fyrr á íslenska menningu og við sinnum henni aðallega á þremur póstum; það er útvarpssagan, það er Sinfónían og það er útvarpsleikhúsið. Þessir þrír póstar hafa lengi verið meginstoðirnar í menningardagskrá Rásar 1 og verða það áfram. Áferð dagskrárinnar hins vegar breytist á þann hátt að hlutverk þula verður skilgreint upp á nýtt, það verða ekki lengur dagskrárþulir, einungis auglýsingaþulir. Deginum verður skipt upp í fjóra fleka með magasínþáttum sem síðan eru fleygaðir með tónlistarþáttum. Kvöldin verða svo helguð klassískri tónlist. Þessi dagskrárrammi sem við settum fram er hugsaður sem vinnuplagg sem starfsmenn munu svo taka þátt í að fullmóta á næstu vikum.“

Magnús segir að ekki standi til að hætta að útvarpa tónleikum Sinfóníuhljómsveitarinnar. Víðsjá, sem hefur verið eitt flaggskip Rásar 1, verður helmingi lengri og bætt við mannskap í þáttinn. Og ennfremur:

„Ríkisútvarpið á auðvitað að vera fyrir allan almenning, en það hefur líka ríkt menningarhlutverk sem því ber að sinna og mun halda áfram að sinna. Hlustunartölur segja ekki alla söguna. Það hafa allar einkareknar útvarpsstöðvar sína markhópa og sérhanna þætti sína með það í huga að höfða til ákveðins aldurshóps eða kyns. En við á Rás 1 og Rás 2 gerum það ekki. Við höfum bara einn markhóp; viti borið fólk.“

Magnús Ragnar Einarsson dagskrárstjóri og tónlistarmaður. Menn hljóta að gleðjast yfir orðum hans.