Gunnar Smári Egilsson skrifaði ágæta grein í Fréttatímann um daginn þar sem hann leitaðist við að sýna fram á hvílíkt rugl það væri að Ísland hefði verið stéttlaust samfélag.

Slíkt stenst náttúrlega enga skoðun.

Það eru ýmsir fletir á þessari sögu. Einum þeirra velti ég mikið fyrir mér þegar ég var á slóðum vesturfara í vor.

Fátæk og kúguð íslensk alþýða, vinnufólk og kotfjölskyldur, flúði unnvörpum til Ameríku þegar það fékk loks möguleika á að komast burt.

Á þeim tíma var oft talað um að þetta fólk væri að svíkja íslenskt þjóðerni með því að fara, en það gerir varla neinn lengur.

En þá kemur eitt af því sem er skrítið.

Vesturfararnir voru ekki fyrr búnir að koma undir sig fótunum í Kanada og Bandaríkjunum en þeir fóru að gefa peninga til að gamla þjóðin gæti eignast skipafélag og háskóla.

Hvort tveggja varð að veruleika á fyrstu árum tuttugustu aldarinnar.

Og það var ekki síst gamla yfirstéttin sem naut góðs af þessari höfðingslund brottfluttrar alþýðu. Hún passaði sig samt á að sýna mátulega mikið þakklæti.