Menn eru að fárast yfir ákvörðun ungs knattspyrnumanns að velja fremur að spila með bandaríska landsliðinu í fótbolta en því íslenska.

En auðvitað er þetta afar skiljanlegt. Strákurinn hefur miklu meiri tækifæri með bandarísku landsliði en íslensku. Hann gæti jafnvel komist á heimsmeistaramót.

Ég á þrjá hálfbræður sem ég er í afskaplega góðu sambandi við.

En þeir hafa allir valið að búa erlendis, einn rekur tölvufyrirtæki í San Francisco og hefur starfsstöðvar út um víða veröld. Annar rekur tískufyrirtæki sem hefur átt mikilli velgengni að fagna, er búsettur í London. Sá þriðji er menntaður í frægum erlendum háskóla og flakkar á milli New York og London.

Þetta er nútíminn. Hæfileikaríkt, vel menntað og hugmyndaríkt fólk getur haft allan heiminn að leikvelli.

Og það kærir sig ekkert endilega um að búa á stað eins og Íslandi ef tækifærin eru betri annars staðar.

Það er ekki haldið sama beyg gagnvart útlöndum og mín kynslóð og þeir sem eldri eru og heimþráin sækir ekki eins mikið á. Oft er þetta fólk sem hefur ferðast um heiminn frá blautu barnsbeini.

Nú er áberandi hversu stór hluti af Íslendingum sem fara í nám erlendis skilar sér ekki heim að því loknu. Það finnur einfaldlega betri störf við sitt hæfi erlendis – betra kaup og jafnvel betri lífsgæði.

Fyrir svona tíu árum var sagt að línan í byggðamálum væri ekki dregin milli Reykjavíkur og landsbyggðarinnar, heldur milli Reykjavíkur og umheimsins.

Íslendingar geta ekki keppt við þetta nema að hafa fjölbreytt atvinnulíf, góð launakjör, traust velferðarkerfi og blómlega menningu – það er þetta fernt sem fyrst og fremst ræður búsetu fólks í alþjóðavæddum heimi.

Þjóðrembd viðhorf um sérstöðu okkar og hvað við séum framarlega á sviðum þar sem við erum það ekki eru örugglega ekki til bóta.