Staðan í Egyptalandi er feikilega viðkvæm.

Það er þversögn að mótmælendur, sem segjast aðhyllast lýðræði, voru að biðja um valdarán hersins. Því hefur verið líka verið fagnað víða um heim.

En um leið voru réttkjörin stjórnvöld slegin af og mikill fjöldi meðlima Múslimska bræðralagsins var settur bak við lás og slá.

Mohamed Morsi reyndist ófær um að stjórna landinu. Hann lofaði meðal annars efnahagsumbótum sem hann gat ekki staðið við.

Önnur þversögn er að víða skuli gera vart við sig söknuður eftir sterku mönnunum í arabaheiminum, þeim sem réðu í skjóli herja sinna og héldu ríkjum sínum í klóm ógnarstjórnar, en höfðu um leið tök á ofsatrúarmönnum. Tilraunir til að koma á lýðræði í þessum ríkjum eru að reynast afar þjáningarfullar, sums staðar eru átökin milli þeirra sem aðhyllast vestrænt lýðræði og þeirra sem aðhyllast pólitískt íslam, en annars staðar er barátta milli trúarhópa – eða þá að einfaldlega er barist um völdin.

Hosni Mubarak er horfinn, sem og Gaddafi og Saddam Hussein. Assad fjölskyldan í Sýrlandi rétt hangir á völdum sínum. Sterku mennirnir eru á bak og burt.

Hættan er auðvitað sú að borgarstríð brjótist út í Egyptalandi rétt eins og í Írak og Sýrlandi. Það gæti orðið skelfilegt. Egyptaland er fjölmennasta ríki í Arabaheiminum með 84 milljónir íbúa. Efnahagurinn er í kalda koli og túristarnir, sem eru mikilvæg tekjulind, þora ekki lengur að koma.

Valdaráni hersins fagnað í Egyptalandi.