Ræðu Bjarna Benediktssonar, formanns Sjálfstæðisflokksins, ber að skoða í ljósi þess að kosningar eru í nánd.

Fylgi hefur að undanförnu verið að leita frá Sjálfstæðisflokknum til Framsóknar. Sjálfstæðisflokkurinn lækkar í skoðanakönnunum en Framsókn hækkar.

Einn sjálfstæðismaður orðaði það svo við mig að fylgið frá Sjálfstæðisflokknum færi ekki út á vinstri vænginn; þar væri eldveggur á milli.

Framsókn hefur sveiflað sér upp á Icesave og loforðum um að leysa skuldavanda heimilanna. Þetta hefur höfðað til margra kjósenda; Sjálfstæðisflokkurinn þarf að höggva í Framsókn á móti.

Bjarni talar um skuldalækkanir – og um kerfi þar sem vextir verði eins og í nágrannalöndunum. Það er frekar óljóst hjá honum og sjálfsagt langt í það verði – Bjarni varar líka við afnámi verðtryggingarinnar.

En hann segist vilja gera hlutina í gegnum skattkerfið, með því að veita skattaafslátt vegna íbúðarkaupa, í anda skattaafsláttar sem hefur verið veittur vegna séreignarsparnaðar, jú, og svo boðar hann lækkun tekjuskatts.

Það er svo spurning hvort þetta nær að stöðva kjósendurna sem hafa verið að leita yfir til Framsóknar? Einhvern veginn gæti þetta litið svona út, alveg án ábyrgðar:

Sjálfstæðisflokkur 36 prósent – Framsókn 13 prósent.

Sjálfstæðisflokkur 30 prósent – Framsókn 19 prósent.

Sjálfstæðisflokkurinn og Framsókn eru náttúrlega langeðlilegustu samstarfsflokkarnir í nýrri hægri stjórn. Hvort slík stjórn fengi nægilegt fylgi gæti sjálfsagt ráðist af því hversu mikið fylgið tvístrast á vinstri vængnum. Eins og staðan er virðist það ætla að dreifast á býsna marga flokka.