Ég þekki gamalt fólk sem fer í leikhús og missir ekki af Sinfóníutónleikum.

Ég þekki gamalt fólk sem hlustar á Bylgjuna.

Ég þekki gamalt fólk sem er sífellt að ferðast til útlanda.

Ég þekki gamalt fólk sem fer á skíði og í gönguferðir.

Ég þekki gamalt fólk sem fer oft á kaffihús.

Ég þekki gamalt fólk sem er ennþá að vinna á fullu.

Ég þekki gamalt fólk sem hlustar á útvarp Sögu og fær hugmyndir sínar þaðan.

Ég þekki gamalt fólk sem missir ekki af Kiljunni.

Ég þekki gamalt fólk sem lifir í bókum.

Ég þekki gamalt fólk sem gerir eiginlega ekkert annað en að horfa á sjónvarpið.

Ég þekki líka gamalt fólk sem er mjög tölvuvætt.

Sá sem nú er sjötugur var tíu ára þegar Elvis Presley söng That´s All Right – hann var nítján ára þegar Bítlarnir slógu í gegn.

Hann var eins árs þegar fyrsta kjarnorkusprengjan var notuð á menn – módernismi í listum var orðið gamalt fyrirbæri þegar hann fæddist.

Gamalt fólk er alls konar.

Þegar maður verður gamall breytast ekki áhugamál manns. Maður fer ekki allt í einu að hafa gaman af bænum eða harmonikkutónist hafi maður ekki haft það áður.

Þorgerður E. Sigurðardóttir orðar þetta ágætlega á Facebook:

Af hverju er í umræðu oft reiknað með því að allt gamalt fólk hafi sömu áhugamál og lífssýn? Þá á ég ekki við hagsmunamál sem þessi hópur á auðvitað einhver sameiginleg. Mér finnst þetta niðurlægjandi.

Elvis Presley væri sjötíu og níu ára hefði hann lifað, en þeir sem nú eru sjötugir hefðu fyrst getað heyrt hann syngja That´s All Right, Mama þegar þeir voru níu ára.