Ísland er ekki á listanum yfir þær þjóðir sem Rússar ætla ekki að kaupa matvæli frá. Líklegast er að þetta komi verst niður á Rússum sjálfum, en hér á landi eru menn aðallega að spekúlera í því hvernig þetta komi út fyrir Ísland.
Semsagt hvort íslenskir útflytjendur tapi einhverjum viðskiptum, eða hvort við getum kannski grætt á þessu öllu – með því þá að selja meiri matvæli til Rússlands.
Það er ógeðfelld tilhugsun.
Kolbeinn Árnason, framkvæmdastjóri LÍÚ, orðar þessa hugsun svo – taka skal fram að ekkert bendir til þess að Kolbeinn sé að hvetja til aukinna viðskipta við Rússland:
Ef samkeppnisþjóðir okkar eru ekki að ná að flytja inn á Rússland þá í sjálfu sér skapar það tækifæri þar.
Ríkisstjórnin íslenska hefur verið samstiga öðrum Evrópuþjóðum í afstöðunni til yfirgangs Rússa í Úkraínu. Gunnar Bragi Sveinsson utanríkisráðherra hefur meira að segja farið tvívegis til Úkraínu síðustu mánuðina.
En hvers vegna eru Íslendingar þá undanþegnir? Er það vegna þess að við erum svo smá, vegna þess að við gleymdumst eða vegna þess að við höfum einhverja sérstaka stöðu í augum Rússa?
Ef svo er, hvernig gæti staðið á því?
