Ég hef stundum nefnt það furðulega plagg sem er aðalnámskrá grunnskólans sem var samþykkt 2011 og er nú verið að innleiða.

Hilmar Hilmarsson, skólastjóri Réttarholtsskóla, skrifar grein í Fréttablaðið í morgun og fjallar um námskrána.

Þetta er afar kurteislega orðuð grein, eins og hæfir skólamanni, en þó dylst engum að Hilmar hefur miklar efasemdir um námsskrána og hvernig eigi að framfylgja henni.

Eins og kemur fram í greininni segja afsakendur námskrárinnar að menn skilji ekki lykilhugtök í henni. Hilmar talar hins vegar um flausturslegar skilgreiningar og takmarkaða nákvæmni í orðavali. Á einum stað segir hann svo að höfundum námskrárinnar geti varla verið sjálfrátt.

Dæmi sem Hilmar nefnir úr námsskránni er nokkuð sláandi, þetta er á blaðsíðu 55, hvað er eiginlega verið að fara?

„Vissa þætti í menntun í grunnskóla er erfitt að meta. Dæmi um slíka þætti eru siðgæði og siðferðileg viðhorf, jafnrétti, lýðræði, mannréttindi, borgaravitund, sjálfbærni og heilbrigði. Skólar skulu sjálfir móta leiðir til að meta slíka þætti….“

Í niðurlagi greinarinnar kemst Hilmar að kjarna málsins varðandi námsskrána – það dylst í rauninni engum að þetta er ekki plagg sem skólarnir geta unnið eftir:

Þá má nefna að hæfni sem lýst er og sagt að nemendur eigi að geta náð er á köflum svo stórfengleg að höfundum getur varla verið sjálfrátt. Þegar stjórnvöld senda frá sér aðalnámskrá sem ætlað er að stýra námi og stuðla að sem bestri menntun barna í skyldunámi er afar brýnt að þau segi það sem þau meina og meini það sem þau segja.

Hugtakanotkun verður að vera markviss og vafaatriði eins fá og kostur er. Markmið og hugmyndir verða að vera í samræmi við þann vettvang þar sem útfærsla þeirra á sér stað og þann tíma sem til ráðstöfunar er. Aðalnámskrá má nefnilega ekki bara vera skólapólitískt manífestó – hún verður líka að marka kennurum skýra og færa leið við skipulagningu daglegs skólastarfs. Því miður er erfitt að halda því fram að fyrirliggjandi aðalnámskrá uppfylli þær kröfur nægilega vel.