Eftir að Ólafur Ragnar Grímsson varð óumdeildur andlegur leiðtogi sjálfstæðismanna og fleiri nei-sinna hafa margir furðað sig á því að Sjálfstæðisflokkurinn hafi ekki lært meira af banvænu faðmlagi við sósíalista eftir að hafa verið burðarás í vinstri stjórn Katrínar Jakobsdóttur í sjö ár með þeim afleiðingum að þeirri ríkisstjórn var hafnað í kosningum m
„Vindhanar verða aldrei áttavitar, hvorki til sjós né lands.“ Þetta er fræg tilvitnun í ræðu Davíðs Oddssonar, formanns Sjálfstæðisflokksins, á Viðskiptaþingi Viðskiptaráðs 8. febrúar 2001 þegar hann gagnrýndi hringl og stefnuleysi pólitískra andstæðinga sinna.
Hvern skyldi hafa órað fyrir því að Ólafur Ragnar Grímsson yrði einn daginn helsti talsmaður Sjálfstæðisflokksins?
Fyrsti fundur Áfram Íslands byrjaði á innslagi hans með rómantísku spjalli um föðurlandið, vegleysur og einangrun.
Guðlaugur Þór Þórðarson, sem nú er óbreyttur þingmaður, er fyrst og fremst fyrrverandi ráðherra en ekki stjórnmálamaður sem er í stöðu til að gera tilkall til þess að ráðherrar og formenn flokka mæti honum í einhvers konar kappræðum um þjóðaratkvæðagreiðsluna í ágúst. Guðlaugur Þór hefur aldrei verið formaður flokks – langaði reyndar mikið til þess.
Nú hafa fjórir af þeim 14 þingmönnum Sjálfstæðisflokksins sem náðu kjöri í síðustu kosningum sagt af sér og horfið af Alþingi. Þannig hefur tæplega 30 prósent þingflokksins valið að hverfa af vettvangi þingsins til annara verka.
Jón Gunnarsson, Jens Garðar Helgason og fleiri þingmenn Sjálfstæðisflokksins sem taldir eru fremstir í Miðflokksarmi flokksins fara ekki lengur dult með þá skoðun sína að Guðrún Hafsteinsdóttir, formaður flokksins, ráði ekki við hlutverk sitt og verði að víkja sem fyrst til þess að flokkurinn eigi möguleika á að ná viðspyrnu og eflast á ný eftir samfellt
„Flestum er að verða ljóst að aðild að Evrópusambandinu, ef viðunandi samningar nást, getur lagt grundvöll að varanlegri endurreisn Íslands, m.a. í peningamálum og varðandi orðspor og umsvif íslendinga á alþjóðavettvangi.
