Kettir hafa löngum haft þá ímynd að þeir séu góðir með sig og hafi almennt ekkert áhuga á að vera vinalegir við mannfólk. Margir kattaeigendur hafa þó andmælt þessu og sérfræðingar hafa fært rök fyrir því að kettir séu einfaldlega misskildir og séu þvert á móti ekki eins snúðugir og almennt sé talið.
Þetta kemur fram í umfjöllun BBC.
Hundar eru vel þekktir fyrir vinarhót sín í garð fólks og það fer yfirleitt ekkert á milli mála ef þeim líkar vel við fólk. Kettir sýna þó líka velvild ef þeim líður vel í návist einhvers, með líkamstjáningu sinni.
Kettir eru margir hverjir afar sjálfstæðir. Skýringin er mögulega sú að fyrstu heimiliskettirnir voru ekki alveg upp á mannfólk komnir heldur veiddu þeir sjálfir sér til matar og sáu um að vernda forðabúr fyrir músum og öðrum meindýrum. Smátt og smátt urðu þeir að þeim gæludýrum sem þeir eru í dag en það eimir eftir af þessu eðli forfeðranna ennþá í þeim. Þeir finna enn fyrir viljanum til að veiða og vakta umráðasvæði sitt. Villidýraeðlið er því sterkara í köttum en hundum.
Karen Hiestand dýralæknir segir ketti einfaldlega misskilda af mannfólki. Það sé styttra síðan að þeir hafi vanist að dvelja á heimilum manna en hundar og húskettir nútímans séu komnir af dýrum, afríska villikettinum, sem hafi ekki verið eins félagslynd og forfeður hunda.
Kettir séu einu ófélagslyndu dýrin sem menn hafi komið með inn á heimili sín.
Hiestand segir að kettir muni aldrei verða eins og hundar en rannsóknir bendi til að mögulega séum við mennirnir að misskilja þau merki sem þeir séu að senda okkur.
Ef kettir eiga góða reynslu af mannfólki á fyrstu vikum lífs síns eru þeir líklegri til að vilja umgangast það en hversu félagslyndir þeir geta verið gagnvart fólki er oft flókið að greina og er misjafnt eftir erfðum.
Eins og hundar tjá kettir líðan sína í garð mannfólks með líkamastjáningu. Ef þeir stara á fólk og blikka augunum hægt eru þeir að tjá ást sína og ef þeir snúa höfðinu til hliðar frá manneskju þarf það ekki að þýða að kötturinn sé að sýna fyrirlitningu sína heldur getur hann verið að sýna traust sitt og að hann sé afslappaður.
Hiestand leggur áherslu á að með því að reyna að neyða ketti til að vera meira eins og hundar sé fólk í raun að ýta þeim frá sér. Hún segir þann misskilning einnig uppi að með því að nudda sér upp við fólk séu kettir að merkja sér svæði. Þeir séu þvert á móti að dreifa lykt sinni á fólk og blanda lykt fólks í sinn feld. Þannig skapi þeir sameiginlega lykt til að greina vin frá óvini
Hún segir lykilatriði fyrir kattaeigendur sem vilja að kettirnir séu vinalegri við þá að hafa allt sem þeir þurfa á sínum stað, mat, svefnaðstöðu og kattasand. Þá séu þeir viljugri til að vilja efla tengslin. Þeir muni þó aldrei sýna sömu ofsagleði og hundar þegar eigendur komi heim en láti með sínum hætti vita að það sé gott að sjá þá.
