Það er ekkert launungarmál að eftir því sem við eldumst verður þynnkan eftir stífa drykkju erfiðari viðureignar. Áður fyrr, kannski í kringum tvítugt, vorum við fær í flestan sjó eftir drykkju kvöldið áður.

Spólum svo nokkur ár fram í tímann þegar höfuðverkur og ógleði gera okkur lífið leitt eftir áfengisdrykkjuna.

Þó að margt bendi til þess að þynnkan verði verri með árunum hafa vísindamenn ekki átt auðvelt með að segja til um nákvæmlega hvers vegna þetta gerist.

Ýmsum kenningum hefur verið fleygt fram hvað þetta varðar; í umfjöllun breska blaðsins Independent kemur fram að ein skýring sé kannski sú að eftir því sem við eldumst dettum við sjaldnar í það en áður. Líkaminn sé hreinlega ekki vanur allri þessari drykkju. Önnur kenning er sú að eftir því sem við eldumst þá verða breytingar á líkama okkar. Þannig verður starfsemi lifrarinnar ekki eins skilvirk og áður; ákveðin fækkun verði á gagnlegum ensímum sem vinna úr alkóhólinu.

Þá er nefnt í umfjöllun Independent að eftir því sem við eldumst þá eykst líkamsfita okkar á meðan vöðvamassinn minnkar. Þetta er að sjálfsögðu ekki algilt en er þó nokkuð dæmigert, til dæmis hjá þeim sem voru virkir í íþróttum á yngri árum en ekki eins virkir þegar komið er af léttasta skeiði. Vöðvavefir líkamans eru 75% vatn en fituvefir innihalda aðeins 10% vatn. Og þar sem vatn hjálpar okkur við að vinna úr neyslu alkóhóls gagnast það okkur að hafa mikinn vöðvamassa, þar af leiðandi meira vatn í líkamanum.

Eins og að framan greinir hafa vísindamenn ekki getað bent nákvæmlega á eitthvað eitt sem gerir það að verkum að þynnkan eykst með aldrinum. En vísindamenn eru þó sammála um að samblanda þessara þátta, sem fjallað er um hér að framan, eigi hlut að máli.