„Eldri kona, blóðug, greinilega eftir höfuðhögg, rís upp úr rúminu sem hún liggur í á bráðamóttökunni. Karl, sjúklingur, í næsta rúmi kemur til aðstoðar og fer að leita að einhverjum til að hjálpa. Hjálp, getur þú hjálpað mér? segir slasaða konan við mig.“

Þannig lýsir Baldvin Björgvinsson sex klukkustunda reynslu sinni af bráðamóttökunni, en þangað kom hann á föstudagskvöldi og fór heim aðfararnótt laugardags.

Í grein sinni sem birtist á Vísi segir Baldvin að blóðuga eldri konan hafði áður verið eðlileg og spjallað en þegar hún bað um hjálp hafi hún einnig verið að glíma við öndunarerfiðleika og greinilega eitthvað alvarlegt að.

Karlinn sem fór að leita að aðstoð kom aftur og hafði ekki fundið neinn. Baldvin fór af stað og segir að honum hafi tekist að finna unga konu í hvítum slopp sem kom og byrjaði  að reyna að ná sambandi við þá slösuðu en það hafi ekki verið mikil viðbrögð. Læknum og hjúkrunarfólki hafi fjölgað kringum rúmið hjá henni og greinilega mikill hasar að sögn Baldvins.

Eftir sex tíma á bráðamóttökunni var Baldvini sagt að hann mætti fara heim.

„Veit ekkert um hvernig konunni reiðir af, hvort hún lifir eða deyr. Þessa sex tíma hafði ég horft upp á eitthvað sem líktist því að stórslys hefði orðið, allt yfirfullt.“

Ekki fólk af djamminu heldur eldri borgarar

Baldvin segir að þó að um föstudagskvöld og laugardagsnótt hafi verið að ræða hafi fólkið sem var að leita sér aðstoðar ekki verið fólk af djamminu.

„Þetta virðist vera að mestu leiti eldra fólk sem hefur dottið heima hjá sér eða eitthvað álíka. Það er boðið upp á áfallahjálp af minnsta tilefni í dag og full þörf á því. En hvar er áfallahjálpin sem er boðin þeim sem þurfa að leita á bráðamóttökuna?“

Segir Baldvin að það valdi honum áhyggjum og áfalli að hugsa um að móðir hefði verið búin að mæta tvisvar á bráðamóttökuna ef hún hefði ekki verið, fyrir tilviljun, í hvíldarinnlögn í Sunnuhlíð. Spyr hann var áfallahjálpin er fyrir aðstandendur eldri borgara og þá sjálfa sem enga aðstoð fá aðra en að vera skilin eftir á bráðamóttökunni?

Baldvin tekur það skýrt fram að starfsfólk bráðamóttökunnar stendur sig stórkostlega við gífurlega erfiðar vinnuaðstæður.

„Eftir stendur þó sú staðreynd að allir eru sammála um að ástandið er óboðlegt en samt virðist ekkert gert til að bæta það. Það veldur mér líka áhyggjum að móðir mín verður útskrifuð af hjúkrunarheimilinu í dag, þó hún þurfi sólarhrings eftirlit. Allir benda hver á annan og ég veit að hún mun enda þarna á bráðamóttökunni fyrr en síðar, því enn er ástandið eins og þegar Frelsarinn fæddist, hvergi rúm að hafa.“