Hinn þekkti rithöfundur, Eiríkur Örn Norðdahl, segir að við sem samfélag fyrirgefum mjög sjaldan. Hann hefur áhyggjur af því hvernig samtal þjóðarinnar um kynferðisbrot og fyrirgefningu er að þróast.

Þess má geta að Eiríkur sendir nú frá sér skáldsöguna Einlægur Önd þar sem viðfangsefnið er einmitt útskúfun, refsing og fyrirgefningu.

Eiríkur segir í stuttum pistli í dag að okkur sé boðið upp á tvo kosti við að taka afstöðu í umræðunni: miskunnarleysi eða meðvirkni. Pistillinn er eftirfarandi:

„Við tölum talsvert um fyrirgefningu almennt og mikilvægi fyrirgefningarinnar en þegar til kastanna kemur fyrirgefum við (sem samfélag) sjaldan. Við viljum fyrirgefa, viljum vera fólk sem fyrirgefur, en fólkið sem hefur raunverulega gerst brotlegt er eiginlega aldrei nógu leitt fyrir okkur, það iðrast ekki nóg eða hefur gerst of brotlegt til að við komumst yfir það. Við afþökkum skrímslavæðingu gerenda almennt en lítum á alla raunverulega gerendur sem undantekningu – þeir séu einfaldlega skrímsli og það sé ekki okkur að kenna.

Hvað sem öllu öðru líður – kveiksþáttum, hasstaggabyltingum, einlægum opnuviðtölum blaðanna – sýnist mér ljóst að við (sem samfélag) séum að reyna að eiga í einhverju samtali sem við erum ófær um að eiga í, að óbreyttu. Það er einsog okkur sé ekki boðið upp á aðra afstöðu en miskunnarleysi eða meðvirkni. Og mér finnst einhvern veginn einsog þetta geti ekki endað mjög vel.“