„Nú eru jól. Þessi skemmtilegi tími árs þar sem við gerum okkar besta að kveikja ljós í myrkrinu, þar sem í útvarpinu eru spiluð lög sem fjalla um jólaljós, jólahjól, jólasveina og inn á milli undarlega sögu um lítið jólabarn.“
Svona hefst pistill sem Gunnar Ingi Gunnarsson, forstöðumaður í Loftstofunni Baptistakirkju, skrifar en pistillinn birtist í Morgunblaðinu í dag. Gunnar talar um tengsl Jesú Krists við jólin. „Þetta er hornsteinn vonarinnar í kristinni trú, þetta er rót trúar okkar sem ber ávöxt í góðum verkum í lífi kristinna manna, þetta er uppspretta vonarinnar. Sama hvernig aðstæður breytast og annað fólk bregst er „Guð sá hinn sami í gær, og í dag og um alla eilífð“ eins og bókin góða segir okkur, og hann lætur okkur „hvílast á grænum grundum“, en hann er líka hjá okkur í gegnum „dimma dali“,“ segir Gunnar í pistlinum.
Gunnar heldur áfram að tala um söguna af Jesú og jólunum. „Satt að segja þá vitum við það ekki af hverju þau fengu ekki stað í heimahúsi eða gistiheimili, en eitt vitum við, að nú um 2000 árum seinna þá fögnum við hátíðlega og minnumst barnsins sem fæddist ekki í kastala, heldur var lagt í jötu, barninu sem var ýtt til hliðar og hugsanlega útskúfað, því að þarna í skugganum lá ljós heimsins, í jötunni lá konungur lífsins,“ segir hann.
„Þetta barn sem fæddist ekki inn í og sóttist ekki eftir ríkidæmi, pólitísku valdi eða hernaðarvaldi er barnið sem hefur umbreytt mannkynssögunni, sem hefur fengið konunga og keisara til að beygja kné sín, sem hefur mótað hugsunarhátt, siðferði og gildi vestrænnar menningar.“
„Ég varð fyrir heiftarlegum vonbrigðum“
Gunnar segir að það hafi ekki bara verið fyrir 2000 árum sem ljósið lá í skugganum, það sama er uppi á teningnum í ár. „Nú eru jól 2020 og við bjuggumst svo sem við því að þau gætu mögulega orðið öðruvísi en þau fyrri, þar sem þetta er jú árið 2020 og maður veit aldrei við hverju á að búast,“ segir hann.
„Nú fyrir nokkrum dögum voru settar nýjar sóttvarnareglur, sem standa í gildi til 12. janúar, og ég, sem er forstöðumaður í söfnuðinum Loftstofunni Baptistakirkju fylgist grannt með í þeirri von að við sem söfnuður gætum loksins komið saman í persónu, sungið saman, lært saman og fagnað fæðingu frelsara okkar, en ég varð fyrir heiftarlegum vonbrigðum.“
Gunnar segir að vonbrigðin séu ekki vegna þess að samkomubannið er enn í gildi, heldur vegna þess að það gildir ekki jafnt um alla. „Bíósalir máttu hafa 50 manns, leiklistasýningar máttu hafa 30 uppi á sviði og 50 úti í sal, og „menningarviðburðir“ (hvað sem það á nú að þýða) máttu hafa 50 manns en kirkjur máttu einungis hafa 10.“
„Ekkert svar er að fá“
Gunnar segist skilja gildið í því að skemmta sér en hann á erfitt með að skilja hvers vegna ríkisstjórnin vill leyfa fólki að koma saman í kvikmynda- og leikhúsum um jólin en ekki í kirkjum. „Kirkjusamkomur boða trú sem er hornsteinn og uppspretta vonar fyrir ákveðin hluta af þjóðinni, og eftir erfitt ár og dimma daga er þörf á þessari von,“ segir hann.
„Ekki nóg með það þá hef ég hringt á marga staði, sent netpóst á heilbrigðisráðuneytið til þess að spyrja ítarlegar út í þetta til þess að reyna mitt besta að skilja hver í ósköpunum hugsunin að baki þessari ákvörðun sé en ekkert svar er að fá, og ekkert heyrir maður í fjölmiðlum sem eru að spyrja út í þessar ákvarðanir.“
Að lokum vill Gunnar leggja fram áskoranir. „Ég skora á Stjórnarráðið að breyta þessari ákvörðun eða gefa rök sem eru byggð á almennri skynsemi fyrir því af hverju bíó, leiklistarsýningar og „menningarviðburðir“ séu leyfðir þessi jól en ekki kirkjusamkomur, og í seinasta lagi vil ég skora á fjölmiðla landsins til að sýna dug við að spyrja skýrandi spurninga fyrir hag almennings í landinu,“ segir hann.
„Takk fyrir tíma ykkar og Guð gefi ykkur yndisleg og blessuð jól þar sem við minnumst frelsarans Jesú.“
