Orðið á götunni er að íslenskt réttarkerfi sé í uppnámi eftir upplýsingar dagsins um hlutabréfaviðskipti Markúsar Sigurbjörnssonar, forseta Hæstaréttar, á árunum fyrir hrun. Er um að ræða viðskipti upp á tugi milljóna í hlutabréfum og einkabankaþjónustu Glitnis, sem ekki fundust upplýsingar um hjá nefnd um hagsmuni og aukastörf dómara eða hefur verið almenn vitneskja um.
Svo vill til að Eyjan sendi árið 2010 fyrirspurn til dómara við Hæstarétt þar sem spurt var um hagsmuni þeirra og mögulega hlutabréfaeign. Markús svaraði þeirri fyrirspurn ekki. Svo virðist því sem forseti Hæstaréttar dæmi eftir bókstaf laganna í öllum málum nema þeim sem varða hann sjálfan.
Eyjan hefur jafnframt leitað oftar en einu sinni eftir viðbrögðum réttarins og forseta hans við gagnrýni sem sett hefur verið fram á opinberum vettvangi, meðal annars í kjölfarið á greina- og bókaskrifum Jóns Steinars Gunnlaugssonar. Í hvert einasta skipti hefur það svar borist að engin svör verði í boði.
Markús hefur sem forseti Hæstaréttar haft forystu í dómum réttarins í svonefndum hrunmálum. Sum þeirra varða beinlínis Glitni banka, bankann sem hann átti eignarhlut í. Hann hefur aldrei lýst vanhæfi sínu og ekki heldur gert nokkrum grein fyrir þessum miklu hagsmunum sínum, sem hann átti þó að gera grein fyrir.
Harður í horn að taka
Sem forseti réttarins hefur Markús tekið þátt í að kveða upp þunga dóma yfir bankamönnum, meðal annars á grundvelli þess að þeir hafi brotið reglur innan banka um afgreiðslu lána. Hefur oftar en ekki komið skýrt fram í dómum réttarins að bankamönnunum hafi mátt vera ljóst að þeir væru að brjóta gegn starfsreglum sínum og hefur komið til lítils að flestir bankamennirnir hafa haldið fram sakleysi sínu og lögmenn gagnrýnt skort á sönnunargögnum. Í svonefndum Al-Thani dómi fór Hæstiréttur meðal annars þá óvenjulegu leið að fjalla minnst um niðurstöðu Héraðsdóms, en felldi þess í stað nýjan dóm í málinu — mjög þungan dóm.
Orðið á götunni er að lögmenn fjölmargra bankamanna hljóti nú að velta fyrir sér beiðnum um endurupptöku sinna mála eða að vísa málum til Mannréttindadómstóls Evrópu í ljósi framkominna upplýsinga. Snemma eftir aldamótin síðustu var greint frá því að Guðrún Erlendsdóttir, þáverandi forseti Hæstaréttar, hefði af Mannréttindadómstól Evrópu verið talin vanhæf til að dæma í málum Landsbankans þar sem eiginmaður hennar hefði þá nýlega gengið frá skuldauppgjöri við bankann.
Ef Mannréttindadómstóllinn þá taldi forsetann vanhæfan á grundvelli þess að maki hans hefði átt í viðskiptum við bankann, hvernig halda menn þá að Mannréttindadómstóllinn muni taka á því nú að forseti Hæstaréttar hafi leynt umsvifamiklum hlutabréfaviðskiptum sínum en dæmt samt í málum bankans?
Innanríkisráðherra hlýtur að hlutast til um opinbera rannsókn á þessum málum ekki seinna en strax.
