Sú stund rennur upp í lífi sérhvers námsmanns að hann fær lélega einkunn. Fyrir sumum er léleg einkunn eitthvað sem öðrum þætti bara fínasti árangur. Í huga annarra er allt yfir fimm bara bónus.
Við erum misviðkvæm fyrir þessu. Hjá sumum er frammistaða í námi tengd við kvikuna og sjálfið, en hjá öðrum, þessum skokkandi týpum með vaxtarhugarfarið, er frammistaða tækifæri til að læra. Þriðji hópurinn lítur á frammistöðu sem regndropa sem stundum hittir okkur á ennið og stundum ekki – og það er líka mest sexí fólkið. Því miður.
Undirrituð þreytti krossapróf í vikunni, í háskólakúrsi í sakamálaréttarfari. Meðaleinkunnin fyrir hópinn var frekar há og því var skítaeinkunnin sem birtist á skjánum óvelkomin og leiðinleg. Hún var þrátt fyrir það verðskulduð og prófið var sanngjarnt. Ég hafði ekki undirbúið mig nógu vel og hafði svo sem ágætis ástæðu, en það skipti engu máli. Prófið var bara staðlað.
Þrátt fyrir aldur, fyrri störf og skilning á eðli einkunna og mikilvægi 25% krossaprófs í sakamálaréttarfari í stóra samhenginu (líf, dauði, skattar) tók sjálfsmyndin djúpa dýfu. Þetta var svona kurwa. Ég vissi þrátt fyrir þetta mætavel að ég myndi fá tækifæri til að þreyta endurtektarpróf og hækka þessa einkunn. En mér þótti þetta einfaldlega niðurlægjandi. Þannig að ég fór á hópspjallið.
Stelpur, segið mér að ég sé ekki heimsk.
Næst fór ég á netið og las mér til um krossapróf og komst að því mér til ánægju að þau væru í raun meingölluð ef ekki heimskuleg leið til að mæla námsárangur. Tímaskekkja sem gat tæplega staðist skoðun út frá stjórnarskrá eða alþjóðaskuldbindingum um borgaraleg réttindi. Ég, sem hafði fengið áttu komma fimm fyrir síðasta verkefni, velti fyrir mér vægi laganáms yfirhöfuð á þessum síðustu og verstu tímum. Gervigreindin var líka búin að dauðadæma greinina samkvæmt einhverju málþingi. Ég velti fyrir mér að skrifa grein í DV um þessa fjárans einkunn bara til þess að ná þessu út úr kerfinu.
En engin af þessum aðferðum dugði.
Vegna þess að þegar á öllu er á botninn hvolft er ég að borga peninga fyrir að fá kennslu í ákveðnu fagi sem ég síðan er prófuð úr. Ef ég læri ekki efnið þá fæ ég slæma einkunn.
Ef ég færi ekki trampólínið inn í skúr þarf ég að banka hjá nágrannanum á númer þrjátíu og fimm og veiða það af svölunum hjá honum. Það er kannski skynsamlegra en að fara í rannsóknarvinnu varðandi hæfni starfsmanna Almannavarna til að vara trampólíneigendur við möguleikanum á tjóni. Sum vandamál eru einfaldari en maður vill viðurkenna.
